Έβλεπα πριν από λίγες ώρες τον Καρατζαφέρη στην εκπομπή του Τράγκα και τώρα τον πέτυχα τυχαία στο ΤηλεΆστυ. Έχει πολύ πλάκα η προσπάθεια του να παρουσιάσει ως «προδότες» τους βουλευτές που έφυγαν από το κόμμα του και πήγαν στην Νέα Δημοκρατία. Θέλει να πείσει πως του «φόρτωσαν» ανθρώπους που δεν ήθελε και πως επιτέλους απαλλάχτηκε από τα «βαρίδια» που πήγαν τώρα να καταστρέψουν την ΝΔ. Χωρίς να έχω καμία απολύτως ιδεολογική επαφή με τον συγκεκριμένο χώρο, αναρωτιέμαι: αυτός δεν είναι Πρόεδρος του ΛΑΟΣ; Αυτός δεν έχει την τελική ευθύνη για το τι συμβαίνει σε αυτό; Αυτός δεν πλάσαρε στην πολιτική ζωή της Ελλάδας τους συγκεκριμένους ανθρώπους; Αυτός δεν τους έκανε φίρμες; Πως θέλει τώρα να μας πείσει για το πόσο προδότες και τυχοδιώκτες είναι τα στελέχη του κόμματος του που τώρα πήγαν στον Σαμαρα όταν ο ίδιος τους εξύψωσε εκεί που βρίσκονται και αν δεν πήγαιναν στην ΝΔ θα ήταν ακόμη υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος του και μάλιστα με την δική του «βούλα»; Πως αυτός απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη; Μήπως έχουν δίκιο κάποιοι που τον λένε «κολοτούμπα»;…

To 'γραψα 23.05.12

Δεν έχω καταλάβει την λογική κατά την οποία κατεβαίνει η χώρα σε άλλη μια εκλογική διαδικασία. Αν το προηγούμενο εκλογικό σύστημα (που αναπτύχθηκε όταν τα πρώτα κόμματα έπαιρναν 80-90% μαζί) δεν εξυπηρετεί την συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, να το αλλάξουμε. Ο κόσμος πήγε και ψήφισε. Το να χρεωνόμαστε (σαν κράτος) με άλλη μια εκλογική διαδικασία επειδή οι πολιτικοί αρχηγοί «δεν τα βρίσκουν» και θα αναγκαστούν (λέει) να το βρουν σε μερικές μέρες (ή να βρουν τρόπο για δημιουργία κυβέρνησης που να αγνοεί πλήρως κάθε λαϊκή επιλογή) δείχνει τριτοκοσμικό και σε καμία περίπτωση «Ευρωενωσίτικο». Ποιος τους είπε ότι θέλουμε εξαναγκασμένα κυβερνητικά σχήματα που να κυβερνούν και να διαχειρίζονται τις τύχες αυτής της χώρας κάνοντας μας… χάρη; Το Βέλγιο δεν είχε κυβέρνηση για 541 ημέρες. Αν βαριέστε/δεν τα βρίσκετε/ δεν σας βγαίνουν τα κουκιά και τα φασόλια, σπίτια σας. ΠΑΣΟΚοι, ΝΔες, μετεξελιγμένοι ΠΑΣΟΚοι, μετεξελιγμένοι ΝΔες και όσοι άλλοι δεν βολεύεστε. Ακυβέρνητο μπορεί να δουλέψει.

To 'γραψα 21.05.12

Μια από τις αναφορές που ξεχώρισα από την Catastroica ήταν αυτή του Slavoj Žižek σχετικά με το πώς λειτουργεί πλέον η «Δημοκρατία». «Σε αφήνουμε να “παίξεις” με την Δημοκρατία, αλλά όταν τα πράγματα σοβαρέψουν πρέπει να αναλάβουν οι “ειδικοί”. Δεν έχουμε χρόνο για τέτοια παιχνίδια» έλεγε ο Žižek αναφερόμενος στο πως σκέφτονται οι «από πάνω». Και έτσι είναι. Και όπου «ειδικοί» εμείς μπορούμε να βάλουμε λέξεις όπως «τεχνοκράτες», «πρόσωπα κοινής αποδοχής», «προσωπικότητες» και άλλα παρόμοια. Συνταγή που ήταν έτοιμοι να μας «πασάρουν» πριν από μερικές μέρες και από ότι φαίνεται εξακολουθεί να κυκλοφορεί. Αν δουν πως η «σούπα» τους χαλάει πολύ, θα βρουν καινούργιους «τεχνοκράτες» (τραπεζίτες) για να αναλάβουν τις τύχες τις χώρας. Ανθρώπους με τους οποίους θα έχουν άμεση επαφή και δεν θα χρειάζονται ενδιάμεσοι πολιτικοί-μαριονέτες. Και ας ελπίσουμε πως τότε θα εναντιωθούμε, γιατί θα τους έχουμε καταψηφίσει. Όχι σαν την άλλη φορά που τους ψηφίσαμε με 76%. Ούτε σαν την άλλη που μας κυβερνούσε διορισμένος τραπεζίτης και αυτό δεν ενοχλούσε σχεδόν κανέναν.

To 'γραψα 16.05.12

Άσχετα με το τι ακριβώς ψήφισε ο καθένας, το σημαντικότερο επίτευγμα των τελευταίων εκλογών ήταν πως ξεπεράσαμε τον φόβο. Αν και, ακόμη και τις τελευταίες ώρες πριν τις εκλογές, επιφανή στελέχη ΠΑΣΟΚ/ΝΔ προσπαθούσαν να μας τρομάξουν με την γνωστή καραμέλα «μην κάνετε λάθος γιατί θα φύγουν οι κονσέρβες από τα ράφια» τολμήσαμε και (αν θέλεις) ρισκάραμε. Το βασικό τώρα θα είναι να μην δημιουργήσουμε καινούργιους «πασόκους», ανθρώπους που από την μια θα προβάλουν την επαναστατικότητα τους και από την άλλη  θα επιμένουν στην παραμονή μας στο ίδιο ακριβώς σύστημα που μας έφτασε ως εδώ. Δεν είναι δυνατόν να λες (σαν πολιτικός) «έξω από το μνημόνιο, μέσα στην ΕΕ» και να μην συνειδητοποιείς πως το μνημόνιο δεν είναι η αιτία αλλά το αποτέλεσμα και πως ακόμη και να το καταργήσεις θα σου φέρουν ένα άλλο. Αυτούς που θα στο φέρουν πρέπει να καταργήσεις, αλλιώς είσαι «τσάμπα μάγκας» (ακόμη και επικίνδυνος κρυφοπασόκος). Επαναστατικότητα παντού, όχι μόνο εκεί που σε παίρνει. Η όποια επανάσταση γίνεται προς τα μπροστά (ακόμη και προς το άγνωστο) και όχι προς το βόλεμα του παρελθόντος.

To 'γραψα 13.05.12

Το ότι η πολιτική «σκηνή» αυτής της χώρας είναι εξαθλιωμένη και έχει πιάσει πάτο είναι πλέον φανερό. Το ότι εξακολουθεί να ακολουθεί πρακτικές που την εξαθλιώνουν και την ταπεινώνουν ακόμη περισσότερο είναι αδιανόητο και απογοητευτικό. Το ότι εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας, συνηθίζαμε να ψηφίζουμε πολιτευτές με βάση κριτήρια που δεν είχαν καμία σημασία για την «δουλειά» που καλούνταν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, ήταν μια από τις βασικές αιτίες για αυτό. Τα κόμματα, παλιά ή «καινούργια» (εντός πολλών εισαγωγικών τα τελευταία) δείχνουν αποφασισμένα να μας «σπρώξουν» προς τις ίδιες κατευθύνσεις Η ταμπέλα του «καινούργιου» δεν σημαίνει τίποτα από μόνη της (μπορεί μάλιστα να αποδειχτεί και ιδιαίτερα επικίνδυνη) αν ο άνθρωπος που προτείνεις να μπει στην πολιτική ζωή έχει να προσφέρει απλώς την ωραία του φωνή ή τα ωραία της μπούτια. Δεν καταλαβαίνω ποια η διαφορά ενός ανθρώπου που έγινε γνωστός από κάποια πλάνα της τηλεόρασης με έναν τυχαίο που σερβίρει σουβλάκια. Γιατί τα κόμματα δεν προτιμούν τον σερβιτόρο; Μα είναι απλό: γιατί εξακολουθούν να μας θεωρούν ηλίθιους. Και η απόφαση είναι και πάλι δική μας.

To 'γραψα 17.04.12

Σχεδόν 240000 πολίτες αυτής της χώρας έδωσαν χθες ψήφο εμπιστοσύνης και αποδοχής (και μισό εκατομμύριο ευρώ, μιας και κάθε ψήφος κόστιζε 2 ευρώ) στον άνθρωπο που συναίνεσε και έβαλε την υπογραφή του στο να φτωχύνει αυτή η χώρα. Στον άνθρωπο που έλεγε ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα και λίγες μέρες μετά ζητούσε χαράτσια μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Και δεν έχει τόση σημασία πια τι ψήφιζες πριν χρόνια. Σημασία έχει πως αντιδράς τώρα, αφού έχεις δει ξεκάθαρα πια την κοροϊδία τους και αφού σε έπιασαν κορόιδο πριν 2 χρόνια λέγοντας σου πως «λεφτά υπάρχουν». Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη δείχνεις σε κάποιον που σε εξαπατά κατ’ επανάληψη, τόσο μεγαλύτερη να γίνει η αγανάκτηση σου κάποια στιγμή, τότε που όση ελπίδα κι αν έχεις για την ανατολή κάποιου πράσινου ήλιου (πράσινα άλογα) θα διαπιστώσεις κι εσύ πως καλύτερα να έδινες τα δύο ευρώ για την αγορά μιας μπουγάτσας. Προς το παρόν, τα έδωσες για να αγοράσουν μπουγάτσα εκείνοι που μέχρι τώρα σου στερούν την δική σου. Άξιος/α.

To 'γραψα 19.03.12

Έχω ήδη αρχίσει να αισθάνομαι ντροπή. Ντροπή για αυτούς που θα πάνε την Κυριακή και θα στηρίξουν ένα κόμμα που έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Ένα κόμμα που την δημοκρατικότητα του την δείχνει κάνοντας εκλογές για Πρόεδρο έχοντας μόνο… έναν υποψήφιο. Έναν υποψήφιο που ανέλαβε την θέση του Υπουργού Οικονομίας για να υπογράψει μερικά από τα πιο αντιλαϊκά μέτρα που έχουν κάνει την εμφάνιση τους σε αυτήν την γωνιά του πλανήτη. Έναν υποψήφιο που στην πρώτη του ομιλία σαν άτυπος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ζήτησε να αναβαπτιστεί στην κολυμπήθρα του Σιλοάμ, έχοντας από πίσω του γραμμένη την λέξη «αρχίζουμε», λες και σταμάτησε τίποτα ποτέ. Και αν είσαι κομματικό στέλεχος καταλαβαίνω την ανάγκη σου να πας και να στηρίξεις. Αν είσαι ένας απλός πολίτης (έστω και ψηφοφόρος του) ο οποίος είδε τον μισθό του (ή ακόμη και το επίδομα ανεργίας του) να μειώνεται σε επίπεδα πείνας, τότε δεν το κατανοώ και αισθάνομαι ήδη ντροπή εκ μέρος σου.

To 'γραψα 16.03.12

Όπως δήλωσε πριν από λίγη ώρα ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος σε παρέμβαση του στην εκπομπή Ανεμολόγιο του Ρ/Σ ΣΚΑΙ 100,3, οι πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται τον τελευταίο καιρό (βλ. «Μνημόνιο 2») δημιουργούν μια συνταγματική εκτροπή, με λίγα λόγια είναι αντισυνταγματικές. Τόνισε μάλιστα πως αυτό συμβαίνει για συγκεκριμένους λόγους (κοινωνικές αναταραχές κτλ) και για μικρό χρονικό διάστημα, έως ότου ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Άρα, το σύνταγμα της χώρας είναι ένα κουρελόχαρτο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεταχτεί στον κάδο ανακύκλωσης. Και το ερώτημα είναι τι θα συμβεί αν δεν γίνει ποτέ επαναφορά του από αυτόν. Ποιος εγγυάται πως αύριο-μεθαύριο δεν θα βρεθεί κάποια άλλη αντισυνταγματική «λύση», ακόμη πιο τραγική για τους πολίτες αυτής της χώρας, με την δικαιολογία της αναγκαιότητας; Κανείς. Πόσο μάλλον το πολιτικό σύστημα της χώρας, που από την μια μέρα στην άλλη έχει την ικανότητα και την δυνατότητα να αχρηστεύει κάθε σύνταγμα και κάθε έννοια λογικής.

To 'γραψα 25.02.12

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα φαίνεται πως βρίσκει τον τρόπο να επιζήσει. Με ανθρώπους του χθες, οργανωμένους κάτω από διαφορετικές ταμπέλες, σε σχηματισμούς εμπλουτισμένους με άτομα από ποικίλες πολιτικές «μήτρες», με δήθεν αναγεννημένο και αναβαπτισμένο εθνικό «σθένος» και πολιτικά ιδεώδη. Το να φύγουμε από τον δικομματισμό και να «σπάσει» αυτός σε πολλά μικρά κομματάκια τα οποία αν ενωθούν όλα μαζί μας κάνουν και πάλι δικομματισμό είναι ίσως μια επιλογή που η πρόταση για το αύριο που φέρει μαζί της είναι ίδια με αυτήν του χθες. Για αυτό και το υπάρχον σύστημα δεν παρέχει καμία ουσιαστική λύση. Ακόμη και οι «νέες» του προτάσεις είναι στηριγμένες σε υλικά του χθες, με ιδέες του χθες και με άτομα από το “βαθύ” χθες. Και το κακό δεν είναι αυτό. Το κακό είναι πως υπάρχει μια μεγάλη μερίδα λαού που στηρίζει το μέλλον του στις νέες αυτές ταμπέλες. Θυμίζει κατάσταση «λεφτά υπάρχουν». Ανύπαρκτες υποσχέσεις πάνω στις οποίες στηρίζονται ελπίδες. Ίδιο κόλπο και αυτήν την φορά, ας ελπίσουμε με λιγότερα θύματα.

To 'γραψα 24.02.12

Έχω το κακό συνήθειο να θέλω να πιστέψω πως οι δημοσκοπήσεις είναι αληθινές και όχι «στημένες». Πχ αυτή της marc, όπου η πλειοψηφία φαίνεται να είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας και το 66,5% θέλει να πετύχει το νέο μνημόνιο. Και αναρωτιέσαι: αυτοί που είναι υπέρ και των δύο, τι είδους ΕΕ θέλουν; Θέλουν την Ευρώπη των τραπεζιτών και των κλειστών club που διαχειρίζονται τις τύχες των λαών ή θέλουν την ιδεατή Ευρώπη των λαών; Αν θέλουμε να κινηθούμε προς το δεύτερο αυτό θα έρθει μόνο μετά από ολική ρήξη με το πρώτο. Και τότε δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί κανένα μνημόνιο, γιατί θα έχει επέλθει ολική αλλαγή. Μήπως τελικά δεν θέλουμε ή φοβόμαστε μια ολική αλλαγή; Μήπως (όπως έγραφα) φοβόμαστε το τι θα συμβεί αν γίνει κάτι τέτοιο; Και το να φοβάσαι είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή όμως το ξεπερνάς, αλλιώς μένεις δούλος και ζητάς απλώς «βελτιώσεις». Και ένας δούλος λαός είναι καταστρεπτικός, γιατί το μέλλον κάθε χώρας είναι ανά πάσα στιγμή ο λαός της και όχι οι πολιτικοί.

To 'γραψα 20.02.12

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: ας πούμε πως έχεις ένα μαγαζί. Μέχρι ένα σημείο πληρώνεις κανονικά την «προστασία» σου. Μια μέρα έρχεται ο «περίεργος» και σου ζητάει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα. Εσύ αποφασίζεις μετά από τόσο καιρό φόβου να κάνεις τον μάγκα και να τον διώξεις κλοτσηδόν. Το πιθανότερο είναι πως το επόμενο βράδυ θα βρεις το μαγαζί σου κατεστραμμένο (και αυτό θα είναι το λιγότερο). Ας βάλουμε τώρα στην θέση αυτού του μαγαζιού μια χώρα και στην θέση αυτών που πουλούν προστασία κάποιους γραβατωμένους και κοινωνικά αποδεκτούς ανθρώπους. Μια μέρα η χώρα αποφασίζει να ρισκάρει και να μην ενδώσει στους γραβατωμένους (ή απλώς αυτοί βλέπουν πως δεν παίρνουν αυτό που θέλουν). Τι θα συμβεί; Το πιθανότερο είναι πως στην χώρα αυτήν θα συμβούν γεγονότα άσχετα μεταξύ τους αλλά με έναν κοινό στόχο: να τρομοκρατήσουν, να τιμωρήσουν, να παραπλανήσουν. Κατακλείδα; Προσοχή στο τι ακούς, στο τι διαβάζεις και στο τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Κανείς δεν τους σταματάει από το να χρησιμοποιήσουν πιο «βρώμικες» μεθόδους.

To 'γραψα 18.02.12

Ο άνθρωπος που είναι συνυπεύθυνος για την πορεία που έχει πάρει η χώρα τα τελευταία χρόνια, ο άνθρωπος που αύριο-μεθαύριο μπορεί να είναι Πρόεδρος ενός κόμματος που θα τον οδηγήσει στο να γίνει Πρωθυπουργός, παραδέχθηκε πως δεν διάβασε το μνημόνιο. Παραδέχθηκε πως εκείνη την εποχή είχε άλλα καθήκοντα και πως έβαλε και αυτός την υπογραφή του γιατί βρισκόμασταν σε κατάσταση πανικού, υπό την απειλή της στάσης πληρωμών. Ο άνθρωπος λοιπόν που ήξερε πολύ καλά πως πάνε τα πράγματα στην Ελλάδα, οδηγήθηκε κάποια στιγμή σε πανικό. Όταν ξέρεις πως βαδίζει μια κατάσταση δεν σε πιάνει ξαφνικά πανικός για αυτήν, εκτός αν κάποιοι σε «απειλήσουν» με τον τρόπο τους. Και μην ξεχνάμε πως ένας άλλος υποψήφιος Πρόεδρος ΠΑΣΟΚ/Πρωθυπουργός, υποσχέθηκε «μακελειό» σε περίπτωση που κάποιος επιχειρήσει να πειράξει τον ΓΑΠ για όλα αυτά που έκανε. Το κόμμα αυτό λοιπόν όχι μόνο δεν ξέρει τι ακριβώς έχει υπογράψει, αλλά μας υπόσχεται και μακελειό σε περίπτωση που τους ρωτήσει κάποιος «γιατί υπογράψατε». Είμαστε μια υπέροχη ατμόσφαιρα.

To 'γραψα 24.01.12

Αν έφτιαχνες ένα κόμμα, μια ομάδα ή κάτι παρόμοιο, ποια διαδρομή θα ακολουθούσες για να καταλήξεις στο όνομα της νεοϊδρυθείσας συλλογικότητας σου; Μήπως η λανθασμένη επιλογή ονόματος, ειδικά εάν μιλάμε για την περίπτωση κάποιου πολιτικού φορέα, μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και «καπηλεία»; Για παράδειγμα, πριν από λίγα χρόνια, ένας διαφημιστής (καθόλου τυχαίο) αποφάσισε να ονομάσει το νέο του κόμμα Λ.Α.Ο.Σ. Σήμερα, ένας άνθρωπος πολύ διαφορετικών καταβολών, ο Θεοδωράκης, ιδρύει την «ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ.». Είναι αποδεκτό το να εκμεταλλεύεται κάποιος την αξία κάποιων λέξεων για να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα η προσφώνηση του δημιουργήματος του; Ακόμη και η διαδικασία είναι εκνευριστική: παίρνουν μια λέξη και την χωρίζουν σε συλλαβές για να τις μετατρέψουν σε αρχικά λέξεων. Που σταματάει όλο αυτό και τι θα συμβεί αν κάποια στιγμή κάποιος επιλέξει τα «ΘΕ.Ο.Σ», «ΚΡΑ.ΤΟ.Σ», «Ι.Η.ΣΟΥ.Σ» ή «ΠΑ.ΝΑ.ΓΙΑ»; Πρέπει να καταλάβουμε πως, εκτός από αυτές στα Θεία, υπάρχουν και άλλου είδους προσβολές. Αν και προσβολή είναι και το να σου λέει ο άλλος πως είναι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα…

To 'γραψα 23.01.12

«Παπαδήμο σ’ αγαπάμε» είχα γράψει, με βάση το ότι φαινόμασταν ευχαριστημένοι από την επιλογή Παπαδήμου για πρωθυπουργό (ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε ένα γκάλοπ). Και νέο γκάλοπ όμως, δείχνει πως εξακολουθούμε να θεωρούμε τον Παπαδήμο τον καταλληλότερο για αυτήν την θέση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο ένας στους δύο από εμάς θα τον υπερψήφιζε εάν κατέβαινε σε εκλογές. Και μετά θεωρούν κάποιοι πως λύση είναι οι εκλογές. Δεν είναι. Αν ευσταθούν τα γκάλοπ, εξακολουθούμε να είμαστε ανίκανοι να επιλέξουμε το μέλλον μας (και με το δίκιο μας ίσως, στο αδιέξοδο που είμαστε). Εάν ο ένας στους δύο θεωρεί πως η καλύτερη εναλλακτική απέναντι σε αυτούς που εκπροσωπούν εκείνους που μας έφτασαν ως εδώ είναι να βάλουμε κατευθείαν εκείνους στην εξουσία, δεν μας σώνει πια τίποτα (ούτε καν το να μαζευόμαστε στο Σύνταγμα για να χτυπήσουμε με λέιζερ την Βουλή). Και η λογική «ίσως αυτοί είναι λίγο καλύτεροι από τους προηγούμενους» πρέπει να φύγει πια από μέσα μας. Πάραυτα.

To 'γραψα 17.12.11

Πραγματικά είναι περίεργο να έχεις πετύχει την ανατροπή ενός καθεστώτος και να βρίσκεσαι και πάλι, μερικούς μήνες μετά, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα, διεκδικώντας και πάλι τα ίδια πράγματα. Όχι ότι κάποιοι δεν είχαμε προβλέψει αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Αίγυπτο και στην πλατεία Ταχρίρ. Το θέμα της «Αραβικής Άνοιξης» είναι πολύ πιο πολύπλοκο από όσο θέλουν κάποιοι να πιστέψουμε πως είναι και το σίγουρο είναι πως έφτασε η στιγμή να ανακαλύψουμε πίσω από τι είδους μάσκα κρύβεται ο καθένας. Πραγματικά πρέπει να περιμένουμε να δούμε πως θα γίνει ο «εκδημοκρατισμός» όλων αυτών των χωρών και να μην πανηγυρίζουμε σαν κάτοικοι κάποιος χαμένης πολιτείας στο Τέξας που δεν γνωρίζουν που πέφτει η Ευρώπη. Γιατί αν βλέπουμε τα πράγματα φανατισμένα, να έχουμε στο μυαλό μας πως κάτι κύριοι με ωραίες γραβάτες (σε αυτήν ή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού) δεν έχουν αποφασίσει ακόμη αν ανήκουμε στην Δύση, στην Ανατολή, στον Βορρά ή στον Νότα και πως ενδέχεται να χρειαστούμε και εμείς άμεσο εκδημοκρατισμό.

To 'γραψα 23.11.11