Ένα από τα περιοδικά που διάβαζα κάποτε ανελλιπώς ήταν το PC Master. Τότε που η διείσδυση του Internet στην ελληνική αγορά ήταν ελάχιστη έως μηδαμινή, εάν ήθελες να ενημερωθείς για το τι συνέβαινε στον χώρο του home computing και του PC gaming (τότε που το PC gaming ήταν ολοζώντανο και όχι φτωχός συγγενής του εμπορευματοποιημένου και μαζικοποιημένου console gaming) ήταν τα εξειδικευμένα περιοδικά του χώρου. Αγόραζα πολλά από αυτά, με το PC Master σε συνεχή βάση για αρκετά χρόνια (από το ’96 και μετά) μέχρι την εποχή που τα περιοδικά άρχισαν να μένουν πίσω και τα 7-8 ευρώ που κόστιζε το καθένα να γίνεται εύκολα ποσό προς εξοικονόμηση. Πολλά από τα τεύχη τα έχω ακόμα, ενώ μέχρι πριν λίγα χρόνια διατηρούσα και την συλλογή με τα cd/dvd που τα συνόδευαν. Αφορμή για να πολυλογήσω; Ένα βίντεο στο οποίο παρουσιάζονται όλα τα τεύχη του PC Master (μαζί με όλα τους τα συνοδευτικά) από το ΄89 έως το ’11. Μπράβο στον δημιουργό. Έτσι για να βλέπουμε πως όλα κάποτε ήταν πιο ωραία.

To 'γραψα 20.03.12

Βλέποντας σήμερα μια διαφήμιση του Multirama στην οποία αναφέρει αυτολεξεί «περισσότεροι από 1000 τίτλοι παιχνιδιών για κονσόλες και PC μόνο με 4.99 ευρώ», παραξενεύτηκα. Η διαφήμιση χρησιμοποιεί την λέξη «με» και όχι το «από», υπονοώντας έτσι πως κάθε ένας από αυτούς τους τίτλους κοστίζει 4.99 ευρώ, παρουσιάζοντας για μερικά δευτερόλεπτα καινούργια παιχνίδια (όπως το L.A Noir) και συσχετίζοντας τα έτσι με την προαναφερθείσα τιμή. Μια βόλτα στην επίσημη ιστοσελίδα του καταστήματος με έπεισε πως η διαφήμιση κάτι κρύβει. Καταρχάς, οι τίτλοι σε προσφορά δεν είναι 1000, κάτι που φαίνεται και με το μάτι στην σχετική ενότητα. Με μια γρήγορη πρόσθεση άθροισα 197 (ουσιαστικά γίνεται ξεστοκάρισμα, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει). Το σημαντικό είναι πως η τιμή για τα games σε προσφορά δεν είναι 4,99 ευρώ έκαστο αλλά ποικίλει. Όσον αφορά το L.A. Noir (που προβάλλεται στην διαφήμιση μαζί με άλλα) αυτό το βρήκα να κοστίζει 44,9 ευρώ. Προσωπικά θεωρώ την συγκεκριμένη διαφήμιση παραπλανητική και αν το Multirama σέβεται τον καταναλωτή θα πρέπει να την αποσύρει.

To 'γραψα 17.03.12

Άρχισα να ακούω ΣΚΑΙ πριν 6 χρόνια, όταν ανακάλυψα τυχαία το Ανεμολόγιο. Συνέχισα ακούγοντας Infowar, Laternative, Πιτσιρίκο, Ελληνοφρένεια. Και ανάμεσα σε αυτούς τύχαινε να ακούσω και άλλες εκπομπές. Τα τελευταία 2 χρόνια όμως, ο σταθμός έχει αρχίσει να «σκληραίνει» το προφίλ του. Παράδειγμα αυτού είναι το ότι οι τρεις από τις πέντε προαναφερθείσες εκπομπές έχουν «κοπεί». Παράδειγμα του ότι ο σταθμός συνεχίζει να αλλάζει δραστικά είναι και το ότι στην ώρα της Ελληνοφρένειας μεταδίδεται πλέον ο Αυτιάς. Αν σε αυτά συνυπολογίσουμε την εικόνα που βγήκε γύρω από εργασιακά θέματα αλλά και την υπερμνημονιακή του στάση, ίσως μπορέσουμε να εξηγήσουμε το γιατί ο Real (μπλιαχ) έχει αρχίσει να του «κλέβει» την πρωτιά. Ο ΣΚΑΙ άλλαξε δραστικά και αυτό το πληρώνει. Και δυστυχώς είναι ένας κύκλος που θα πληρώσουν και απλοί εργαζόμενοι (λιγότερη ακροαματικότητα, διαφημίσεις, έσοδα = απολύσεις). Ο ΣΚΑΙ όμως αποτελεί και τρανό παράδειγμα πως τίποτα δεν είναι σίγουρο και τα παπαγαλάκια κάποια στιγμή κουράζουν, όσα iPad και αν χρησιμοποιήσουν.

To 'γραψα 11.03.12

Παραπονιόμασταν επί χρόνια πόσο επιρρεπείς σε πιέσεις είναι οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης, σε πόσο κακούς διαμορφωτές απόψεων έχουν μετατραπεί και πως κάποιοι εξυπηρετούν συμφέροντα. Σήμερα, στην εποχή που το Διαδίκτυο έχει μεταβληθεί από παιδότοπο κάποιων «περίεργων»  σε ΜΜΕ (και οι περίεργοι δείχνουν δυστυχώς ακόμη πιο περίεργοι), οι ίδιοι που κάποτε διαμαρτύρονταν για την «κάστα» που είχε κατακλύσει τα παραδοσιακά μέσα επισκέπτονται σήμερα μανιωδώς τις ιστοσελίδες των ίδιων ανθρώπων, μετά την «επιδρομή» των τελευταίων στο Internet, με κάποια ενδιάμεσα διαλλείματα σε ιστολόγια που έχουν φτάσει να γίνουν και αυτά κατεστημένο (και που έχουν συνδέσει στην κοινή γνώμη την λέξη «ιστολόγιο» με αυτά). Άρα εμείς με τις επιλογές μας δίνουμε την εξουσία για να μας μεταχειρίζεται ο καθένας όπως νομίζει. Γιατί, πολύ απλά, όταν κάτι ξέρεις από την αρχή πως θα χρειαστεί «φιλτράρισμα», δεν χρειάζεται καν να το διαβάσεις. Αλλιώς καταφέρνουμε να κάνουμε κάτι που κάποτε φάνταζε αδύνατο: να μετατρέψουμε τον πλουραλισμό απόψεων που προσφέρει το Διαδίκτυο σε κλασσικού τύπου μονοπώλια. Άλλωστε μας άρεσε πάντα η «λεζάντα».

To 'γραψα 20.02.12

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: ας πούμε πως έχεις ένα μαγαζί. Μέχρι ένα σημείο πληρώνεις κανονικά την «προστασία» σου. Μια μέρα έρχεται ο «περίεργος» και σου ζητάει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα. Εσύ αποφασίζεις μετά από τόσο καιρό φόβου να κάνεις τον μάγκα και να τον διώξεις κλοτσηδόν. Το πιθανότερο είναι πως το επόμενο βράδυ θα βρεις το μαγαζί σου κατεστραμμένο (και αυτό θα είναι το λιγότερο). Ας βάλουμε τώρα στην θέση αυτού του μαγαζιού μια χώρα και στην θέση αυτών που πουλούν προστασία κάποιους γραβατωμένους και κοινωνικά αποδεκτούς ανθρώπους. Μια μέρα η χώρα αποφασίζει να ρισκάρει και να μην ενδώσει στους γραβατωμένους (ή απλώς αυτοί βλέπουν πως δεν παίρνουν αυτό που θέλουν). Τι θα συμβεί; Το πιθανότερο είναι πως στην χώρα αυτήν θα συμβούν γεγονότα άσχετα μεταξύ τους αλλά με έναν κοινό στόχο: να τρομοκρατήσουν, να τιμωρήσουν, να παραπλανήσουν. Κατακλείδα; Προσοχή στο τι ακούς, στο τι διαβάζεις και στο τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Κανείς δεν τους σταματάει από το να χρησιμοποιήσουν πιο «βρώμικες» μεθόδους.

To 'γραψα 18.02.12

Πιστεύουμε (και πιστεύω κι εγώ ο ίδιος) πως τα «κλασσικά» ΜΜΕ «πέφτουν» λόγω Internet. Ο κόσμος δηλαδή θέλει να ξεφύγει από την «σερβιρισμένη» είδηση και να έχει περισσότερες επιλογές. Αυτό συμβαίνει έως και σήμερα. Αναρωτιέμαι όμως για πόσο ακόμα. Ενώ κάποτε είχαμε απλώς τα blogs και τις «πύλες» ενημέρωσης, όπου αυτό που έβλεπες ήταν κυρίως το όνομα της πύλης, τα τελευταία χρόνια (και  με την κρίση που υπάρχει) διάφοροι μεγαλοδημοσιογράφοι παίρνουν σβάρνα το Internet και λειτουργούν μέσα από αυτό σαν να είναι μια μεγάλη τηλεόραση. Σαν ένα μεγάλο τηλεπαράθυρο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα κατά την αλλαγή του μέσου. Και επειδή, ακόμη και στο Internet, επιβιώνει ο «δυνατός», θα επιβιώσουν αυτοί. Αναρωτιέμαι λοιπόν πότε θα καταφέρουν να απαξιώσουν πλήρως το Internet και να στρέψει και σε αυτό ο κόσμος την πλάτη του. Ευτυχώς υπάρχουν μερικοί από αυτούς που πραγματικά αξίζει να βρίσκονται «ανάμεσα» μας (όπως ο Χατζηστεφάνου). Ας ελπίσουμε πως οι υπόλοιποι, «τα μεγάλα ψάρια», δεν θα καταφέρουν να εκπληρώσουν τον στόχο τους. Να γίνουν δηλαδή μονοπώλιο και να μετατρέψουν τους υπόλοιπους σε γραφικούς (στα μάτια του κόσμου).

To 'γραψα 19.12.11

Έτυχε χθες το βράδυ να παρακολουθήσω το βραδινό δελτίο ειδήσεων γνωστού τηλεοπτικού καναλιού. Και με έκανε να αναρωτιέμαι για ακόμη μια φορά αν πλέον οι ειδήσεις στην τηλεόραση είναι καταγραφή γεγονότων ή αποτελούν απλώς μια ακατάσχετη υστερία γύρω από οικονομικά θέματα. Και όχι απαραίτητα ειδήσεις οικονομικής φύσεως, αλλά μια ατέλειωτη παπαγαλία των απόψεων των οικονομικών συντακτών και της διοίκησης του εκάστοτε σταθμού. Ναι, όταν οι μισθοί κόβονται, ο κόσμος ενδιαφέρεται για το αύριο. Αλλά όπως στους σεισμούς γίναμε όλοι σεισμολόγοι, έτσι και τώρα έχουμε γίνει όλοι παντογνώστες. Ας μας πουν τα γεγονότα. Ούτε την σαλιωμένη άποψη του κάθε συντάκτη θέλουμε να ακούσουμε ούτε παίζουμε όλοι χρηματιστήριο. Ανοίγεις για παράδειγμα το BBC και βλέπεις ότι υπάρχουν άλλα 6487 πολύ σημαντικά θέματα που στην Ελλάδα θα χαθούν σε κάποιο τιτλάκι. Και μετά αναρωτιούνται γιατί ανεβαίνει το Internet και πέφτει η ξεπουλημένη «σερβιρισμένη ως είδηση» άποψη.

To 'γραψα 17.12.11