Αυτό με τις πόρνες που ξαφνικά έγινε πρώτο θέμα με υπέρτιτλους του τύπου «υγειονομική βόμβα» κτλ αποτελεί το απόλυτο ξεντρόπιασμο της «καθώς πρέπει» κοινωνίας μας. Όχι μόνο κατέστρεψαν ψυχολογικά αυτές τις κοπέλες (και κανείς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί ούτε για το πώς βρέθηκαν εκεί αλλά ούτε τι θα απογίνουν) αλλά ρεζίλεψαν και το κράτος αυτό καθ’ αυτό, το οποίο στην προσπάθεια του να δείξει πως ενδιαφέρεται για την δημόσια υγεία ξέχασε πως θα μπορούσε να είχε ενδιαφερθεί εδώ και καιρό, κάνοντας τους κατάλληλους ελέγχους και δίνοντας τις απαραίτητες άδειες (και να μην πέφτουν τώρα από τα σύννεφα κάποιοι ακούγοντας πως λειτουργούν μπορντέλα χωρίς άδεια). Το βασικότερο όμως είναι εκείνοι οι κυριλάτοι τύποι (ή ο οποιοσδήποτε άλλος) που στην καθημερινότητα τους είναι κάτι αξιοσέβαστα ανθρωπάκια με γραβάτα και το βράδυ «νταλαβερίζονται» με κοπέλες που βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση, χωρίς καμία προφύλαξη. Και ξαφνικά, φταίνε οι κοπέλες και δείχνουμε τα πρόσωπα τους, κάνοντας τις «ρόμπα». Παράλληλα, λυπούμαστε για εκείνους που αρρώστησαν. Ναι, κρίμα που αρρώστησαν. Ως εκεί όμως. Μετά το κράτος, αυτοί έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη. Οι πόρνες έχουν μάλλον την λιγότερη.

To 'γραψα 24.05.12

«Η βαριά μας βιομηχανία είναι ο τουρισμός». Έχω βαρεθεί να το ακούω αυτό. Επειδή κάποια νησιά και κάποιες οικογένειες περίμεναν για αυτούς τους 2-3 καλοκαιρινούς μήνες που θα ερχόντουσαν οι τουρίστες να αφήσουν τα φραγκοδίφραγκα τους, κάποιοι θεωρούν πως ζούμε όλοι για να γίνουμε πάροχοι υπηρεσιών σε τουρίστες. Ε όχι λοιπόν. Δεν γίνεται μια ολόκληρη χώρα να περιμένει χρήματα από κάποιους που θα έρθουν εδώ για την διασκέδαση τους και που τελικά θα αφήσουν πολύ λιγότερα από όσα περιμένεις. Δουλοπρεπείς συμπεριφορές μας έφτασαν στο σημείο που βρισκόμαστε. Το να περιμένεις έναν σορτσακιοφόρο κοκκινισμένο από τον ήλιο Βρετανό με 20 κιλά αντηλιακό πάνω του να έρθει στην χώρα σου μπας και καταφέρεις να επιζήσεις τον υπόλοιπο χρόνο, δεν αποτελεί ούτε ανάπτυξη ούτε «βαριά βιομηχανία». Η κατάσταση αυτή θυμίζει εκείνη την ταινία, το «Καλωσήρθε το δολάριο», όπου οι μαγαζάτορες στην Τρούμπα, έχοντας ανάγκη τα λεφτά, παρακαλούσαν γονατιστοί τα ναυτάκια από τον αμερικάνικο στόλο που είχε καταφθάσει να μπουν στα μαγαζιά τους και να τριφτούν με τις «χορεύτριες». Τουλάχιστον η Τρούμπα ήταν πιο οργανωμένη.

To 'γραψα 10.04.12

Πάει να περάσει μια ηρωοποίηση της πράξης της αυτοκτονίας από διάφορους κύκλους. Και αν και κάποιοι δεν μιλούν ξεκάθαρα για «ήρωες», ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν το θέμα περνάει και το μήνυμα της αποδοχής της αυτοκτονίας ως κοινωνικά αποδεκτής πράξης. Η αυτοκτονία είναι προσωπικό θέμα (όπως και η ζωή σου, την οποία αφαιρείς), αλλά η πράξη αυτή δεν θα πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση αλλά προς αποφυγή. Αυτοκτονίες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα είναι αν αυτές θα  γίνονται αιτία αφυπνισμού της κοινωνίας ή υπογράμμιση και αυτού του τρόπου «διαφυγής». Κάποτε κοιτούσαμε τους αυτοκτονηθέντες με μισό μάτι. Ίσως συνειδητά να κουκουλώναμε μέσα μας τον τρόπο με τον οποίο έφυγαν αυτοί από την ζωή. Και δυστυχώς, κοινωνία που λειτουργεί στα άκρα μπορεί πολύ εύκολα να μεταπηδά από άκρο σε άκρο. Αλλά ίσως αυτό να συμφέρει τελικά κάποιους. Ίσως εάν δεν καταφέρουν να σου πάρουν την ζωή με τον τρόπο τους, να επιθυμούν να χώσεις ένα μαχαίρι στο στήθος σου για να σε ξεφορτωθούν μια ώρα αρχύτερα. Θα τους κάνεις την χάρη;

To 'γραψα 08.04.12

Σχεδόν 240000 πολίτες αυτής της χώρας έδωσαν χθες ψήφο εμπιστοσύνης και αποδοχής (και μισό εκατομμύριο ευρώ, μιας και κάθε ψήφος κόστιζε 2 ευρώ) στον άνθρωπο που συναίνεσε και έβαλε την υπογραφή του στο να φτωχύνει αυτή η χώρα. Στον άνθρωπο που έλεγε ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα και λίγες μέρες μετά ζητούσε χαράτσια μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Και δεν έχει τόση σημασία πια τι ψήφιζες πριν χρόνια. Σημασία έχει πως αντιδράς τώρα, αφού έχεις δει ξεκάθαρα πια την κοροϊδία τους και αφού σε έπιασαν κορόιδο πριν 2 χρόνια λέγοντας σου πως «λεφτά υπάρχουν». Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως όσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη δείχνεις σε κάποιον που σε εξαπατά κατ’ επανάληψη, τόσο μεγαλύτερη να γίνει η αγανάκτηση σου κάποια στιγμή, τότε που όση ελπίδα κι αν έχεις για την ανατολή κάποιου πράσινου ήλιου (πράσινα άλογα) θα διαπιστώσεις κι εσύ πως καλύτερα να έδινες τα δύο ευρώ για την αγορά μιας μπουγάτσας. Προς το παρόν, τα έδωσες για να αγοράσουν μπουγάτσα εκείνοι που μέχρι τώρα σου στερούν την δική σου. Άξιος/α.

To 'γραψα 19.03.12

Άρχισα να ακούω ΣΚΑΙ πριν 6 χρόνια, όταν ανακάλυψα τυχαία το Ανεμολόγιο. Συνέχισα ακούγοντας Infowar, Laternative, Πιτσιρίκο, Ελληνοφρένεια. Και ανάμεσα σε αυτούς τύχαινε να ακούσω και άλλες εκπομπές. Τα τελευταία 2 χρόνια όμως, ο σταθμός έχει αρχίσει να «σκληραίνει» το προφίλ του. Παράδειγμα αυτού είναι το ότι οι τρεις από τις πέντε προαναφερθείσες εκπομπές έχουν «κοπεί». Παράδειγμα του ότι ο σταθμός συνεχίζει να αλλάζει δραστικά είναι και το ότι στην ώρα της Ελληνοφρένειας μεταδίδεται πλέον ο Αυτιάς. Αν σε αυτά συνυπολογίσουμε την εικόνα που βγήκε γύρω από εργασιακά θέματα αλλά και την υπερμνημονιακή του στάση, ίσως μπορέσουμε να εξηγήσουμε το γιατί ο Real (μπλιαχ) έχει αρχίσει να του «κλέβει» την πρωτιά. Ο ΣΚΑΙ άλλαξε δραστικά και αυτό το πληρώνει. Και δυστυχώς είναι ένας κύκλος που θα πληρώσουν και απλοί εργαζόμενοι (λιγότερη ακροαματικότητα, διαφημίσεις, έσοδα = απολύσεις). Ο ΣΚΑΙ όμως αποτελεί και τρανό παράδειγμα πως τίποτα δεν είναι σίγουρο και τα παπαγαλάκια κάποια στιγμή κουράζουν, όσα iPad και αν χρησιμοποιήσουν.

To 'γραψα 11.03.12

Ένα από τα πράγματα που θα έπρεπε να έχει η Αθήνα είναι ΜΜΜ την νύχτα. Ναι, υπάρχουν κάποιες λεωφορειακές γραμμές και μετρό κάποιες ώρες και μέρες της εβδομάδας, αλλά αυτά δεν είναι τίποτα. Με πυκνά δρομολόγια λεωφορείων, θα έπρεπε να καλύπτεται κάθε περιοχή με το κέντρο, έτσι ώστε να μπορείς να πάς οπουδήποτε. Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά «κόβουν» και λεωφορειακές γραμμές. Τι ζητάω κι εγώ θα μου πεις εν μέσω οικονομικής κρίσης. Κι όμως, τώρα είναι η στιγμή που το κράτος (αν υπήρχε) θα έπρεπε να παρέχει φθηνή (και όχι ακόμη πιο ακριβή) μετακίνηση, όποτε την χρειάζεσαι. Και από την άλλη οι ταξιτζήδες, όχι μόνο αντιδρούν όποτε τους μιλάς για ΜΜΜ την νύχτα, αλλά σαν «τιμωρία» που θέλεις να μετακινηθείς βράδυ σου βάζουν και διπλή ταρίφα. Στην Βέροια, πήραν χαμπάρι και την καταργούν. Και μπράβο.  Ας ελπίσουμε πως θα ακολουθήσουν το παράδειγμα τους και στην Αθήνα. Και τότε θα δουν πως θα ανέβει και η δουλειά τους.

To 'γραψα 04.03.12

Την στιγμή που έχει ήδη ανακοινωθεί η αύξηση της τιμής του ενιαίου εισιτηρίου στα 1.80 ευρώ, δεν μπόρεσα να εντοπίσω καμία εξέλιξη γύρω από το αν (και πότε θα) δικαιούνται μειωμένο εισιτήριο οι κάτοχοι κάρτας ανεργίας του ΟΑΕΔ. Ούτε στην σχετική σελίδα του ΟΑΣΑ αλλά ούτε και πουθενά αλλού, παρότι είχε προαναγγελθεί με τυμπανοκρουσίες ένα χρόνο πριν, την εποχή που «φούντωνε» το κίνημα του «δεν πληρώνω» (όχι τυχαίο). Την ίδια στιγμή όμως, οι «αξιαγάπητοι» βουλευτές μας έχουν δωρεάν είσοδο στα μέσα μαζικής μεταφοράς, σύμφωνα και με την επίσημη ιστοσελίδα του Οργανισμού. Θεωρώ τα προαναφερθέντα τρία γεγονότα (αύξηση τιμής, καμία έκπτωση στους ανέργους, δωρεάν μεταφορά σε βουλευτές) χλευασμό από αυτούς που ασκούν εξουσία, πόσο μάλλον όταν αυτά συμβαίνουν εν μέσω κρίσης, απολύσεων, περικοπών και λοιπών «αναγκαστικών» μέτρων. Και πόσο μάλλον όταν το να μην χτυπήσεις εισιτήριο (ή το να δώσεις το εισιτήριο σου σε άλλον) αποτελούν αδικήματα που διώκονται. Αυτή είναι η κοινωνική πολιτική των κυβερνήσεων της χώρας μας και μπράβο μας (εάν υπάρχουν εξελίξεις, ενημέρωσε).

To 'γραψα 29.02.12

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα φαίνεται πως βρίσκει τον τρόπο να επιζήσει. Με ανθρώπους του χθες, οργανωμένους κάτω από διαφορετικές ταμπέλες, σε σχηματισμούς εμπλουτισμένους με άτομα από ποικίλες πολιτικές «μήτρες», με δήθεν αναγεννημένο και αναβαπτισμένο εθνικό «σθένος» και πολιτικά ιδεώδη. Το να φύγουμε από τον δικομματισμό και να «σπάσει» αυτός σε πολλά μικρά κομματάκια τα οποία αν ενωθούν όλα μαζί μας κάνουν και πάλι δικομματισμό είναι ίσως μια επιλογή που η πρόταση για το αύριο που φέρει μαζί της είναι ίδια με αυτήν του χθες. Για αυτό και το υπάρχον σύστημα δεν παρέχει καμία ουσιαστική λύση. Ακόμη και οι «νέες» του προτάσεις είναι στηριγμένες σε υλικά του χθες, με ιδέες του χθες και με άτομα από το “βαθύ” χθες. Και το κακό δεν είναι αυτό. Το κακό είναι πως υπάρχει μια μεγάλη μερίδα λαού που στηρίζει το μέλλον του στις νέες αυτές ταμπέλες. Θυμίζει κατάσταση «λεφτά υπάρχουν». Ανύπαρκτες υποσχέσεις πάνω στις οποίες στηρίζονται ελπίδες. Ίδιο κόλπο και αυτήν την φορά, ας ελπίσουμε με λιγότερα θύματα.

To 'γραψα 24.02.12

Έχω το κακό συνήθειο να θέλω να πιστέψω πως οι δημοσκοπήσεις είναι αληθινές και όχι «στημένες». Πχ αυτή της marc, όπου η πλειοψηφία φαίνεται να είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας και το 66,5% θέλει να πετύχει το νέο μνημόνιο. Και αναρωτιέσαι: αυτοί που είναι υπέρ και των δύο, τι είδους ΕΕ θέλουν; Θέλουν την Ευρώπη των τραπεζιτών και των κλειστών club που διαχειρίζονται τις τύχες των λαών ή θέλουν την ιδεατή Ευρώπη των λαών; Αν θέλουμε να κινηθούμε προς το δεύτερο αυτό θα έρθει μόνο μετά από ολική ρήξη με το πρώτο. Και τότε δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί κανένα μνημόνιο, γιατί θα έχει επέλθει ολική αλλαγή. Μήπως τελικά δεν θέλουμε ή φοβόμαστε μια ολική αλλαγή; Μήπως (όπως έγραφα) φοβόμαστε το τι θα συμβεί αν γίνει κάτι τέτοιο; Και το να φοβάσαι είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή όμως το ξεπερνάς, αλλιώς μένεις δούλος και ζητάς απλώς «βελτιώσεις». Και ένας δούλος λαός είναι καταστρεπτικός, γιατί το μέλλον κάθε χώρας είναι ανά πάσα στιγμή ο λαός της και όχι οι πολιτικοί.

To 'γραψα 20.02.12

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: ας πούμε πως έχεις ένα μαγαζί. Μέχρι ένα σημείο πληρώνεις κανονικά την «προστασία» σου. Μια μέρα έρχεται ο «περίεργος» και σου ζητάει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα. Εσύ αποφασίζεις μετά από τόσο καιρό φόβου να κάνεις τον μάγκα και να τον διώξεις κλοτσηδόν. Το πιθανότερο είναι πως το επόμενο βράδυ θα βρεις το μαγαζί σου κατεστραμμένο (και αυτό θα είναι το λιγότερο). Ας βάλουμε τώρα στην θέση αυτού του μαγαζιού μια χώρα και στην θέση αυτών που πουλούν προστασία κάποιους γραβατωμένους και κοινωνικά αποδεκτούς ανθρώπους. Μια μέρα η χώρα αποφασίζει να ρισκάρει και να μην ενδώσει στους γραβατωμένους (ή απλώς αυτοί βλέπουν πως δεν παίρνουν αυτό που θέλουν). Τι θα συμβεί; Το πιθανότερο είναι πως στην χώρα αυτήν θα συμβούν γεγονότα άσχετα μεταξύ τους αλλά με έναν κοινό στόχο: να τρομοκρατήσουν, να τιμωρήσουν, να παραπλανήσουν. Κατακλείδα; Προσοχή στο τι ακούς, στο τι διαβάζεις και στο τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Κανείς δεν τους σταματάει από το να χρησιμοποιήσουν πιο «βρώμικες» μεθόδους.

To 'γραψα 18.02.12

Με αφορμή το ότι η Ιταλία απέσυρε την υποψηφιότητα της για τους Ολυμπιακούς του 2020, μου δημιουργήθηκαν δύο ερωτήματα: εάν συνέβαινε κάτι παρόμοιο με το δικό μας «2004», πόσοι θα εξεγείρονταν και θα διαμαρτύρονταν; Πολλοί. Πόσοι όμως τότε, την εποχή που ζούσαμε το «χρυσό καλοκαίρι», ήταν εκστασιασμένοι με το event της ντόπας και των πολυεθνικών, το event για το οποίο χρεωθήκαμε με λεφτά που δεν υπήρχαν και που ακόμα (θα) πληρώνουμε; Πολλοί. Και όχι μόνο αυτό, μας είχαν πείσει πως πρέπει να τους βοηθήσουμε κιόλας, να πάμε εθελοντές τους και να αισθανόμαστε και «εθνικά υπερήφανοι» επειδή η κάθε Coca-Cola και Mastercard θα μας γέμιζε με διαφημίσεις. Και θα είχαμε και ανάπτυξη λέει. Και τώρα, 6.5 χρόνια μετά, όχι μόνο σταματάει η ανάπτυξη, αλλά γίναμε και το κλοτσοσκούφι κάποιων «εταίρων». Μια χαρά ήμασταν και μια χαρά είμαστε. Γιατί δεν αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι και τώρα; Χορηγούς είχαμε και το ’04, κάτι σαν χορηγούς έχουμε και τώρα. Αλλά τι να κάνουμε. Όσοι μιλούσαν εναντίων των Ολυμπιακών ήταν «λαϊκιστές». Όσοι μιλούν για τις γερμανικές αποζημιώσεις είναι και πάλι «λαϊκιστές». Ε λοιπόν καλύτερα λαϊκιστής παρά υποχείριο και δούλος.

To 'γραψα 17.02.12

Την στιγμή που 3 εκατομμύρια Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας και που η πολιτική ηγεσία της χώρας λέει μνημόνια ή θάνατος, η παρεούλα που μας κυβερνά θεωρεί σωστό να ρίξει κάτι εκατομμύρια για την αγορά μαχητικών και φρεγατών. Γιατί έτσι θέλουν οι «εταίροι» μας. Γιατί την στιγμή που 3 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, εμείς πρέπει να στηρίξουμε την πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας, της Γαλλίας και της όποιας άλλης χώρας, έτσι ώστε να προστατευτούμε από τους κινδύνους της περιοχής. Πέρα από το ότι ξέρουμε πολύ καλά το παιχνιδάκι της πολιτικής και της διπλωματίας, το παιχνιδάκι που βάζει λαούς να σφάζονται για κάποιο γόητρο, ο μόνος σίγουρος κίνδυνος που βλέπω εγώ αυτήν την στιγμή είναι εντός των συνόρων και οι μόνοι νεκροί που θα έχουμε σε λίγο καιρό δεν θα είναι από τα τανκς του όποιου εχθρού αλλά από πείνα. Και όχι. Σως δεν βάζουν.

To 'γραψα 18.01.12

Όταν κάποτε συζητούσαμε με φίλους τι θα κάνουμε στην ζωή μας, είχαμε σκεφτεί να ανοίξουμε ένα μαγαζί το οποίο θα είναι τελείως άδειο και το μόνο που θα έχει μέσα θα είναι μια ταμειακή και άδειες σακούλες. Ο κόσμος θα έμπαινε μέσα και θα αγόραζε αέρα. Αυτήν τη στιγμή, λίγο πιο δίπλα από την οθόνη του υπολογιστή, υπάρχει μια τηλεόραση. Την οθόνη της τηλεόρασης κοσμεί μια παχουλή κυρία με ξανθό μαλλί η οποία αναφέρει τι ακριβώς θα συμβεί στην ζωή μας, πως θα τα πάμε στον αισθηματικό ή στον οικονομικό τομέα κ.ο.κ, ανάλογα με την ημέρα λέει που γεννηθήκαμε. Και κάθομαι και σκέφτομαι πως τελικά κάποιοι έκαναν πραγματικότητα το business plan που είχα εγώ με τους φίλους μου. Πουλάνε αέρα και έχουν γίνει και τηλεαστέρες. Μάλλον αυτό όμως είναι το πιο αρχαίο business plan (βλ. θρησκείες). Η διαφορά στις τελευταίες είναι πως αφού τελειώσουν τις προβλέψεις τους, δεν βγαίνει ο Τσαλίκης και μερικές ξόμπουτες να τραγουδάνε. Αλλά καλύτερα τις ξόμπουτες παρά τους αξύριστους…

To 'γραψα 02.01.12

Πιστεύουμε (και πιστεύω κι εγώ ο ίδιος) πως τα «κλασσικά» ΜΜΕ «πέφτουν» λόγω Internet. Ο κόσμος δηλαδή θέλει να ξεφύγει από την «σερβιρισμένη» είδηση και να έχει περισσότερες επιλογές. Αυτό συμβαίνει έως και σήμερα. Αναρωτιέμαι όμως για πόσο ακόμα. Ενώ κάποτε είχαμε απλώς τα blogs και τις «πύλες» ενημέρωσης, όπου αυτό που έβλεπες ήταν κυρίως το όνομα της πύλης, τα τελευταία χρόνια (και  με την κρίση που υπάρχει) διάφοροι μεγαλοδημοσιογράφοι παίρνουν σβάρνα το Internet και λειτουργούν μέσα από αυτό σαν να είναι μια μεγάλη τηλεόραση. Σαν ένα μεγάλο τηλεπαράθυρο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα κατά την αλλαγή του μέσου. Και επειδή, ακόμη και στο Internet, επιβιώνει ο «δυνατός», θα επιβιώσουν αυτοί. Αναρωτιέμαι λοιπόν πότε θα καταφέρουν να απαξιώσουν πλήρως το Internet και να στρέψει και σε αυτό ο κόσμος την πλάτη του. Ευτυχώς υπάρχουν μερικοί από αυτούς που πραγματικά αξίζει να βρίσκονται «ανάμεσα» μας (όπως ο Χατζηστεφάνου). Ας ελπίσουμε πως οι υπόλοιποι, «τα μεγάλα ψάρια», δεν θα καταφέρουν να εκπληρώσουν τον στόχο τους. Να γίνουν δηλαδή μονοπώλιο και να μετατρέψουν τους υπόλοιπους σε γραφικούς (στα μάτια του κόσμου).

To 'γραψα 19.12.11

Τελικά σε αυτήν την χώρα πάντα θα επιβιώνει και θα περνάει καλά μια συγκεκριμένη ράτσα ανθρώπων: οι γλύφτες, οι τσάτσοι, οι ρουφιάνοι, οι δοσίλογοι, οι προδότες. Όλοι αυτοί ανήκουν στην ίδια κατηγορία ανθρώπων και δεν γίνεται να είσαι κάτι από όλα αυτά και όχι όλα. Και ακόμη και σήμερα, στην Ελλάδα του 2012, σε μια χώρα που σε λίγο καιρό θα τρώμε ο ένας τον άλλο γιατί κάποτε θέλαμε να γίνουμε Ευρωπαίοι (λες κι αν δεν ήμασταν θα μας αποκλήρωνε κάποιος Θεός από κάποιον παράδεισο) η συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων συνεχίζει και εξουσιάζει, πριμοδοτεί, καταπατεί, επωφελείται και στο τέλος της ημέρας βγαίνει άξια, ανώτερη και σε πλεονεκτική θέση από όλους τους άλλους κακομοίρηδες που δεν κατάλαβαν πως προχωράς μπροστά μόνο αν σκύψεις και περπατάς στα τέσσερα. Και δυστυχώς, το ακόμη χειρότερο είναι πως η πλειοψηφία δεν ανήκει σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων αλλά σε μια άλλη που θέλει να μπει στην κάστα των προαναφερθέντων και να μυηθεί στα μυστικά και την τέχνη τους…

To 'γραψα 16.12.11