Μια από τις αναφορές που ξεχώρισα από την Catastroica ήταν αυτή του Slavoj Žižek σχετικά με το πώς λειτουργεί πλέον η «Δημοκρατία». «Σε αφήνουμε να “παίξεις” με την Δημοκρατία, αλλά όταν τα πράγματα σοβαρέψουν πρέπει να αναλάβουν οι “ειδικοί”. Δεν έχουμε χρόνο για τέτοια παιχνίδια» έλεγε ο Žižek αναφερόμενος στο πως σκέφτονται οι «από πάνω». Και έτσι είναι. Και όπου «ειδικοί» εμείς μπορούμε να βάλουμε λέξεις όπως «τεχνοκράτες», «πρόσωπα κοινής αποδοχής», «προσωπικότητες» και άλλα παρόμοια. Συνταγή που ήταν έτοιμοι να μας «πασάρουν» πριν από μερικές μέρες και από ότι φαίνεται εξακολουθεί να κυκλοφορεί. Αν δουν πως η «σούπα» τους χαλάει πολύ, θα βρουν καινούργιους «τεχνοκράτες» (τραπεζίτες) για να αναλάβουν τις τύχες τις χώρας. Ανθρώπους με τους οποίους θα έχουν άμεση επαφή και δεν θα χρειάζονται ενδιάμεσοι πολιτικοί-μαριονέτες. Και ας ελπίσουμε πως τότε θα εναντιωθούμε, γιατί θα τους έχουμε καταψηφίσει. Όχι σαν την άλλη φορά που τους ψηφίσαμε με 76%. Ούτε σαν την άλλη που μας κυβερνούσε διορισμένος τραπεζίτης και αυτό δεν ενοχλούσε σχεδόν κανέναν.

To 'γραψα 16.05.12

Έχω το κακό συνήθειο να θέλω να πιστέψω πως οι δημοσκοπήσεις είναι αληθινές και όχι «στημένες». Πχ αυτή της marc, όπου η πλειοψηφία φαίνεται να είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας και το 66,5% θέλει να πετύχει το νέο μνημόνιο. Και αναρωτιέσαι: αυτοί που είναι υπέρ και των δύο, τι είδους ΕΕ θέλουν; Θέλουν την Ευρώπη των τραπεζιτών και των κλειστών club που διαχειρίζονται τις τύχες των λαών ή θέλουν την ιδεατή Ευρώπη των λαών; Αν θέλουμε να κινηθούμε προς το δεύτερο αυτό θα έρθει μόνο μετά από ολική ρήξη με το πρώτο. Και τότε δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί κανένα μνημόνιο, γιατί θα έχει επέλθει ολική αλλαγή. Μήπως τελικά δεν θέλουμε ή φοβόμαστε μια ολική αλλαγή; Μήπως (όπως έγραφα) φοβόμαστε το τι θα συμβεί αν γίνει κάτι τέτοιο; Και το να φοβάσαι είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή όμως το ξεπερνάς, αλλιώς μένεις δούλος και ζητάς απλώς «βελτιώσεις». Και ένας δούλος λαός είναι καταστρεπτικός, γιατί το μέλλον κάθε χώρας είναι ανά πάσα στιγμή ο λαός της και όχι οι πολιτικοί.

To 'γραψα 20.02.12

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: ας πούμε πως έχεις ένα μαγαζί. Μέχρι ένα σημείο πληρώνεις κανονικά την «προστασία» σου. Μια μέρα έρχεται ο «περίεργος» και σου ζητάει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα. Εσύ αποφασίζεις μετά από τόσο καιρό φόβου να κάνεις τον μάγκα και να τον διώξεις κλοτσηδόν. Το πιθανότερο είναι πως το επόμενο βράδυ θα βρεις το μαγαζί σου κατεστραμμένο (και αυτό θα είναι το λιγότερο). Ας βάλουμε τώρα στην θέση αυτού του μαγαζιού μια χώρα και στην θέση αυτών που πουλούν προστασία κάποιους γραβατωμένους και κοινωνικά αποδεκτούς ανθρώπους. Μια μέρα η χώρα αποφασίζει να ρισκάρει και να μην ενδώσει στους γραβατωμένους (ή απλώς αυτοί βλέπουν πως δεν παίρνουν αυτό που θέλουν). Τι θα συμβεί; Το πιθανότερο είναι πως στην χώρα αυτήν θα συμβούν γεγονότα άσχετα μεταξύ τους αλλά με έναν κοινό στόχο: να τρομοκρατήσουν, να τιμωρήσουν, να παραπλανήσουν. Κατακλείδα; Προσοχή στο τι ακούς, στο τι διαβάζεις και στο τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Κανείς δεν τους σταματάει από το να χρησιμοποιήσουν πιο «βρώμικες» μεθόδους.

To 'γραψα 18.02.12

Την στιγμή που 3 εκατομμύρια Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας και που η πολιτική ηγεσία της χώρας λέει μνημόνια ή θάνατος, η παρεούλα που μας κυβερνά θεωρεί σωστό να ρίξει κάτι εκατομμύρια για την αγορά μαχητικών και φρεγατών. Γιατί έτσι θέλουν οι «εταίροι» μας. Γιατί την στιγμή που 3 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, εμείς πρέπει να στηρίξουμε την πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας, της Γαλλίας και της όποιας άλλης χώρας, έτσι ώστε να προστατευτούμε από τους κινδύνους της περιοχής. Πέρα από το ότι ξέρουμε πολύ καλά το παιχνιδάκι της πολιτικής και της διπλωματίας, το παιχνιδάκι που βάζει λαούς να σφάζονται για κάποιο γόητρο, ο μόνος σίγουρος κίνδυνος που βλέπω εγώ αυτήν την στιγμή είναι εντός των συνόρων και οι μόνοι νεκροί που θα έχουμε σε λίγο καιρό δεν θα είναι από τα τανκς του όποιου εχθρού αλλά από πείνα. Και όχι. Σως δεν βάζουν.

To 'γραψα 18.01.12

Πριν λίγες μέρες αναφέρθηκα στην εξαγορά του ποσοστού της Ericsson στην Sony Ericsson από την Sony. Τώρα συνειδητοποιώ πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια Sony Ericsson. Γιατί; Γιατί πολύ απλά η συγκεκριμένη εταιρεία προϊόντων υψηλής τεχνολογίας αποτελούσε μια κοινοπραξία δύο εταιρειών του χώρου οι οποίες ένωναν τις «δυνάμεις» τους για να χτυπήσουν τον ανταγωνισμό. Τώρα που ο ανταγωνισμός δείχνει πιο δυνατός, η μια από τις δύο αποφασίζει να αγοράσει το ποσοστό της δεύτερης και να συνεχίσει μόνης της. Που είναι η ομοιότητα; Στο ότι αυτό ήταν και η ΕΕ. Μια κοινοπραξία η οποία μένει πίσω και την οποία θα εξαγοράσει ο πιο δυνατός μέτοχος της για να συνεχίσει μόνος του. Quiz: Βρες τον μέτοχο.

To 'γραψα 12.11.11

Μια ιστοσελίδα που κάνει σήμερα ντόρο στα ελληνικά Internet media είναι το claimgreece.com, μια ιστοσελίδα ολλανδικής (όπως φαίνεται από τους χρήστες της και το whois) κατασκευής. Αποτελεί ουσιαστικά ένα virtual ξεπούλημα της Ελλάδας. Ασόβαρα πράγματα, φτιαγμένα από ασόβαρα τυπάκια που δεν καταλαβαίνουν πως αργά ή γρήγορα θα βρίσκονται στην ίδια (ή σε χειρότερη θέση) από εμάς. Αυτό που με πείραξε είναι αυτό που γράφει εκεί: «European Tax Payers have paid a lott of their money to help Greece. If Greece is not able to pay back its debts, the people of Europe own Greece». Λόγια του αέρα, αλλά αν όντως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη που βλέπουν έτσι τα πράγματα, πραγματικά αισθάνομαι ντροπή α)για το σημείο στο οποίο μας έφτασαν οι κυβερνήσεις μας και β)για την Ένωση και τους «αδελφικούς» σχηματισμούς στους οποίους ανήκουμε. Δυστυχώς, ο κόσμος κυριαρχείται και εξουσιάζεται από βολεμένους φασίστες, προδότες και λοιπούς. Πολίτες και πολιτικούς. Αργά ή γρήγορα όμως..

To 'γραψα 07.11.11

Όχι σε όλα. Η απάντηση σου σε δημοψηφίσματα του τύπου «ναι ή όχι στο ευρώ} πρέπει να είναι όχι. «Όχι» για να ξεκινήσει από εδώ η κατάρρευση όλου αυτού του συστήματος, ενός συστήματος το οποίο τελικά δεν λειτουργεί προς όφελος του πολίτη αλλά τον κατατρώει για να κερδίζουν κάποιοι, λίγοι. Και ταυτόχρονα, “όχι” και σε Ευρώπη, ΝΑΤΟ και όλους αυτούς τους “σωτήριους” μηχανισμούς. Ναι, για όσο καιρό οι υπόλοιποι συνεχίσουν να λειτουργούν με τους παλιούς μηχανισμούς και συστήματα, θα υπάρξει μια δύσκολη περίοδος εσωστρέφειας. Δεν θα αργήσει όμως η στιγμή (και έχει ήδη ξεκινήσει) που οι περισσότεροι λαοί αυτής της ηπείρου θα συνειδητοποιήσουν ποιο είναι το όφελος τους. Και ποιος θα περίμενε πως θα έχουμε την ευκαιρία να ξεκινήσουν από εμάς όλα αυτά…

To 'γραψα 03.11.11

Είναι σαφές σε τι σημείο έχει καταφέρει να φτάσει  την χώρα ο ΓΑΠ. Είτε θα συνεχίσουμε να ακολουθούμε την δική του κακή πολιτική είτε θα προσπαθήσουμε να βρούμε έναν άλλον ΓΑΠ για να νομίζουμε πως θα βελτιώσει την κατάσταση. Είναι σαφές δηλαδή πως βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο από το οποίο η Ελλάδα δεν θα βγει εύκολα, γρήγορα και «αναίμακτα». Η απάντηση στο δημοψήφισμα θα είναι πιθανότατα «όχι». Ένα όχι που δεν θα χρειαζόταν να ειπωθεί αν ως λαός το είχαμε πει στο παρελθόν, σε άλλες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, δεν θα έχει μεγάλη αξία αν δεν μπορούμε  να το δώσουμε σαν απάντηση και σε πολύ πιο κρίσιμα ερωτήματα, όπως για το θέμα της παραμονής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ΝΑΤΟ και σε όλους αυτούς τους «σωτήριους» μηχανισμούς. Γιατί, το κυρίαρχο πρόβλημα δεν είναι οι «παίκτες» αλλά το «παιχνίδι» τους.

To 'γραψα 01.11.11

Αυτό που συμβαίνει σε αυτήν την χώρα είναι πολύ απλό: μια χούφτα γραβατωμένα, σπουδαγμένα τυπάκια με «μούρη» αποφάσισαν να κάνουν μια μεγάλη «αρπαχτή» στην Ευρώπη, ξεκινώντας από την πιο αδύναμη, την Ελλάδα, λίγο πριν καταρρεύσει όλο αυτό το «οικοδόμημα» που συνηθίσαμε να ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια Ένωση που τον τελευταίο καιρό έδειξε ποιος είναι ο πραγματικός της ρόλος και τι είδους ένωση είναι. Οι άνθρωποι με τις γραβάτες τα γνωρίζουν αυτά και βλέπουν πως το τέλος της είναι πολύ κοντά. Πράττουν αναλόγως λοιπόν, προς δικό τους συμφέρον, θεωρώντας πως θα καταφέρουν να μας κρεμάσουν με τις γραβάτες τους.

To 'γραψα 26.10.11