Αν έφτιαχνες ένα κόμμα, μια ομάδα ή κάτι παρόμοιο, ποια διαδρομή θα ακολουθούσες για να καταλήξεις στο όνομα της νεοϊδρυθείσας συλλογικότητας σου; Μήπως η λανθασμένη επιλογή ονόματος, ειδικά εάν μιλάμε για την περίπτωση κάποιου πολιτικού φορέα, μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και «καπηλεία»; Για παράδειγμα, πριν από λίγα χρόνια, ένας διαφημιστής (καθόλου τυχαίο) αποφάσισε να ονομάσει το νέο του κόμμα Λ.Α.Ο.Σ. Σήμερα, ένας άνθρωπος πολύ διαφορετικών καταβολών, ο Θεοδωράκης, ιδρύει την «ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ.». Είναι αποδεκτό το να εκμεταλλεύεται κάποιος την αξία κάποιων λέξεων για να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα η προσφώνηση του δημιουργήματος του; Ακόμη και η διαδικασία είναι εκνευριστική: παίρνουν μια λέξη και την χωρίζουν σε συλλαβές για να τις μετατρέψουν σε αρχικά λέξεων. Που σταματάει όλο αυτό και τι θα συμβεί αν κάποια στιγμή κάποιος επιλέξει τα «ΘΕ.Ο.Σ», «ΚΡΑ.ΤΟ.Σ», «Ι.Η.ΣΟΥ.Σ» ή «ΠΑ.ΝΑ.ΓΙΑ»; Πρέπει να καταλάβουμε πως, εκτός από αυτές στα Θεία, υπάρχουν και άλλου είδους προσβολές. Αν και προσβολή είναι και το να σου λέει ο άλλος πως είναι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα…
Σερφάρω στο Διαδίκτυο προσπαθώντας να αλλάξω τον κόσμο χρησιμοποιώντας το πληκτρολόγιο. Απλώς ψάχνω ακόμη τις κατάλληλες εντολές που πρέπει να πληκτρολογήσω.
Όταν ο «λαός» και η «Ελλάδα» έγιναν κόμματα
1 month ago