Κάποιοι λένε πως στις μέρες μας δεν έχουμε πραγματική δημοκρατία. Και συμφωνώ. Λένε επίσης πως το Διαδίκτυο είναι το πιο δημοκρατικό μέσο. Και διαφωνώ. Το Διαδίκτυο είναι το πιο απόλυτα ελεγχόμενο μέσο που υπάρχει αυτήν την στιγμή. Και το ότι σε κάνει να πιστεύεις πως είναι ότι πιο δημοκρατικό υπάρχει αποτελεί μια μεγάλη «τρύπα» που μέσα της θα πέσουμε μια μέρα όλοι μαζί. Ναι, η «Αραβική Άνοιξη» και όλα τα μετέπειτα γεγονότα έδειξαν πως οι άνθρωποι μπορούν να οργανωθούν μέσα από αυτό. Ποιος είπε όμως ότι οι κυβερνήτες αυτού του κόσμου ήταν εναντίων όλου αυτού που έγινε; Και ποιος εγγυάται ότι αύριο-μεθαύριο, όταν κάτι θα είναι πραγματικά εναντίων των συμφερόντων τους, δεν θα εξαφανιστεί ολόκληρο το Διαδίκτυο μέσα σε ένα βράδυ; Η επίπλαστη ελευθερία κρέμεται από ένα καλώδιο που μπορεί να κόψει κάποιος ή ακόμη και από ένα απλό νεύμα κάποιου κεφαλιού. Μιλάω για μουρλές συνομωσίες; Μπορεί. Είναι τόσο μουρλές όμως όσο η ΔΕΗ που σου κόβει το ρεύμα αν δεν πληρώσεις ότι θέλει το κράτος σου.

Πιστεύουμε (και πιστεύω κι εγώ ο ίδιος) πως τα «κλασσικά» ΜΜΕ «πέφτουν» λόγω Internet. Ο κόσμος δηλαδή θέλει να ξεφύγει από την «σερβιρισμένη» είδηση και να έχει περισσότερες επιλογές. Αυτό συμβαίνει έως και σήμερα. Αναρωτιέμαι όμως για πόσο ακόμα. Ενώ κάποτε είχαμε απλώς τα blogs και τις «πύλες» ενημέρωσης, όπου αυτό που έβλεπες ήταν κυρίως το όνομα της πύλης, τα τελευταία χρόνια (και  με την κρίση που υπάρχει) διάφοροι μεγαλοδημοσιογράφοι παίρνουν σβάρνα το Internet και λειτουργούν μέσα από αυτό σαν να είναι μια μεγάλη τηλεόραση. Σαν ένα μεγάλο τηλεπαράθυρο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα κατά την αλλαγή του μέσου. Και επειδή, ακόμη και στο Internet, επιβιώνει ο «δυνατός», θα επιβιώσουν αυτοί. Αναρωτιέμαι λοιπόν πότε θα καταφέρουν να απαξιώσουν πλήρως το Internet και να στρέψει και σε αυτό ο κόσμος την πλάτη του. Ευτυχώς υπάρχουν μερικοί από αυτούς που πραγματικά αξίζει να βρίσκονται «ανάμεσα» μας (όπως ο Χατζηστεφάνου). Ας ελπίσουμε πως οι υπόλοιποι, «τα μεγάλα ψάρια», δεν θα καταφέρουν να εκπληρώσουν τον στόχο τους. Να γίνουν δηλαδή μονοπώλιο και να μετατρέψουν τους υπόλοιπους σε γραφικούς (στα μάτια του κόσμου).

«Παπαδήμο σ’ αγαπάμε» είχα γράψει, με βάση το ότι φαινόμασταν ευχαριστημένοι από την επιλογή Παπαδήμου για πρωθυπουργό (ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε ένα γκάλοπ). Και νέο γκάλοπ όμως, δείχνει πως εξακολουθούμε να θεωρούμε τον Παπαδήμο τον καταλληλότερο για αυτήν την θέση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο ένας στους δύο από εμάς θα τον υπερψήφιζε εάν κατέβαινε σε εκλογές. Και μετά θεωρούν κάποιοι πως λύση είναι οι εκλογές. Δεν είναι. Αν ευσταθούν τα γκάλοπ, εξακολουθούμε να είμαστε ανίκανοι να επιλέξουμε το μέλλον μας (και με το δίκιο μας ίσως, στο αδιέξοδο που είμαστε). Εάν ο ένας στους δύο θεωρεί πως η καλύτερη εναλλακτική απέναντι σε αυτούς που εκπροσωπούν εκείνους που μας έφτασαν ως εδώ είναι να βάλουμε κατευθείαν εκείνους στην εξουσία, δεν μας σώνει πια τίποτα (ούτε καν το να μαζευόμαστε στο Σύνταγμα για να χτυπήσουμε με λέιζερ την Βουλή). Και η λογική «ίσως αυτοί είναι λίγο καλύτεροι από τους προηγούμενους» πρέπει να φύγει πια από μέσα μας. Πάραυτα.

Έτυχε χθες το βράδυ να παρακολουθήσω το βραδινό δελτίο ειδήσεων γνωστού τηλεοπτικού καναλιού. Και με έκανε να αναρωτιέμαι για ακόμη μια φορά αν πλέον οι ειδήσεις στην τηλεόραση είναι καταγραφή γεγονότων ή αποτελούν απλώς μια ακατάσχετη υστερία γύρω από οικονομικά θέματα. Και όχι απαραίτητα ειδήσεις οικονομικής φύσεως, αλλά μια ατέλειωτη παπαγαλία των απόψεων των οικονομικών συντακτών και της διοίκησης του εκάστοτε σταθμού. Ναι, όταν οι μισθοί κόβονται, ο κόσμος ενδιαφέρεται για το αύριο. Αλλά όπως στους σεισμούς γίναμε όλοι σεισμολόγοι, έτσι και τώρα έχουμε γίνει όλοι παντογνώστες. Ας μας πουν τα γεγονότα. Ούτε την σαλιωμένη άποψη του κάθε συντάκτη θέλουμε να ακούσουμε ούτε παίζουμε όλοι χρηματιστήριο. Ανοίγεις για παράδειγμα το BBC και βλέπεις ότι υπάρχουν άλλα 6487 πολύ σημαντικά θέματα που στην Ελλάδα θα χαθούν σε κάποιο τιτλάκι. Και μετά αναρωτιούνται γιατί ανεβαίνει το Internet και πέφτει η ξεπουλημένη «σερβιρισμένη ως είδηση» άποψη.

Απολύσεις και συνεχείς μειώσεις μισθών στα ΜΜΕ. Κρίμα για τους ανθρώπους που μένουν χωρίς δουλειά και χωρίς μισθό. Πρέπει όλοι όμως να καταλάβουν ότι τα τελευταία χρόνια, κυρίως η τηλεόραση, πρόβαλε πρόσωπα, πράγματα και έναν τρόπο ζωής που δεν συμβάδιζε με το ποιος τον πρόβαλε. Δεν μπορεί εγώ να είμαι δημοσιογράφος με μπλοκάκι και η μόνη μου ενασχόληση από το πρωί ως το βράδυ να είναι (και να θέλω να είναι) το lifestyle κάποιων ανθρώπων που βρίσκονται «απέναντι» μου. Δίνεις δύναμη σε κάτι που κάποια στιγμή θα σου γυρίσει μπούμερανγκ. Είναι σαν να είμαι κρατούμενος κάπου και το μόνο που κάνω όλη μέρα να είναι η εξύμνηση των ζωών αυτών που με κρατούν δέσμιο και βασανισμένο. Γιατί τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε μου αρέσει (μαζόχα) είτε θέλω να γίνω σαν κι αυτούς. Και στις δύο περιπτώσεις, η στάση σου δεν θα σε ωφελήσει. Και είναι ακόμη χειρότερο όταν με την συμπεριφορά σου παίρνεις στον λαιμό σου και άλλους που βρίσκονται γύρω σου.

Τελικά σε αυτήν την χώρα πάντα θα επιβιώνει και θα περνάει καλά μια συγκεκριμένη ράτσα ανθρώπων: οι γλύφτες, οι τσάτσοι, οι ρουφιάνοι, οι δοσίλογοι, οι προδότες. Όλοι αυτοί ανήκουν στην ίδια κατηγορία ανθρώπων και δεν γίνεται να είσαι κάτι από όλα αυτά και όχι όλα. Και ακόμη και σήμερα, στην Ελλάδα του 2012, σε μια χώρα που σε λίγο καιρό θα τρώμε ο ένας τον άλλο γιατί κάποτε θέλαμε να γίνουμε Ευρωπαίοι (λες κι αν δεν ήμασταν θα μας αποκλήρωνε κάποιος Θεός από κάποιον παράδεισο) η συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων συνεχίζει και εξουσιάζει, πριμοδοτεί, καταπατεί, επωφελείται και στο τέλος της ημέρας βγαίνει άξια, ανώτερη και σε πλεονεκτική θέση από όλους τους άλλους κακομοίρηδες που δεν κατάλαβαν πως προχωράς μπροστά μόνο αν σκύψεις και περπατάς στα τέσσερα. Και δυστυχώς, το ακόμη χειρότερο είναι πως η πλειοψηφία δεν ανήκει σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων αλλά σε μια άλλη που θέλει να μπει στην κάστα των προαναφερθέντων και να μυηθεί στα μυστικά και την τέχνη τους…

Η κρίση, λέει, φέρνει «ψαλίδι» στις σχολικές εκδρομές λόγω του ότι οι οικογένειες δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα για να «ξεσκάσει» το βλαστάρι τους. Και τι κρίμα ε; Τι κρίμα που είμαστε συνυπεύθυνοι στα πάντα. Τι κρίμα που εμείς φτάσαμε την κοινωνία σε τέτοια σημεία. Τι κρίμα που μερικά πανέξυπνα παιδάκια που κανόνιζαν τις εκδρομές «τσέπωναν» πάντα λεφτά και δεν μίλαγε κανείς. Τι κρίμα που γίνονταν πάντα deal σε αυτές τις εκδρομές για να κερδίσουν μερικοί κουτοπόνηροι μαγαζάτορες. Τι κρίμα που κανείς δεν μιλούσε ποτέ και λέγαμε «τι να κάνουμε, δεν γίνεται τίποτα». Και όχι μόνο αυτό, αλλά τα επιδοκιμάζαμε όλα αυτά κιόλας, μπας και μας πετάξουν κανέναν κοκκαλάκι «μαγκιάς». Τι κρίμα που την ίδια λογική είχαμε σε όλα τα πράγματα και σήμερα δεν έχουμε να φάμε ή να πάει το παιδί σου εκδρομή. Σε αυτήν την σαπισμένη κοινωνία, πάντα κάποιος κουτοπόνηρος κέρδιζε. Οι υπόλοιποι «πέφταμε» σαν άβγαλτα παιδάκια στην αρχή και στην συνέχεια λέγαμε «τι να κάνουμε, δεν έχουμε την δύναμη». Καλά να πάθουμε. Καλά να πάθουμε. Και συνεχίζουμε τα ίδια…

Έλαβα χθες πρόσκληση για να γίνω μέλος του Diaspora, του κοινωνικού δικτύου που υπόσχεται πως σου δίνει τον έλεγχο του περιεχομένου σου. Ουσιαστικά «πατάει» πάνω στο σενάριο καλού-κακού (ο κακός στην περίπτωση μας είναι το Facebook), σενάριο που κατά την γνώμη μου στην πληροφορική έχει παιχτεί πάρα πολλές φορές χωρίς να φέρνει πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Έχω απομυθοποιήσει αυτές τις προσπάθειες εδώ και καιρό. Όσο καλές και άγιες κι αν είναι, θα παραμείνουν προϊόντα για geeks (και ίσως και αυτό να επιθυμούν στην τελική). Γιατί άντε εγώ, που είμαι πωρωμένος, να κάτσω να ασχοληθώ. Πείσε όμως την 18χρονη κοπελίτσα από το Facebook με τους 4998 φίλους να αλλάξει κοινωνικό δίκτυο. Και εδώ δεν ισχύει το «κάνε εσύ το πρώτο βήμα». Δεν υπάρχει πρώτο βήμα. Δυστυχώς. Γιατί; Γιατί πολύ απλά το μόνο που αλλάζει για αυτήν μεταξύ Facebook, Diaspora και δεν ξέρω και εγώ ποιου άλλου είναι… το λογότυπο.

Ορίστε. Για την ελβετική κυβέρνηση, το να κατεβάζεις περιεχόμενο το οποίο είναι προστατευμένο με πνευματικά δικαιώματα είναι νόμιμο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σύμφωνα με την άποψη τους οι δημιουργοί επωφελούνται από αυτό, μιας και κάποιος που κατεβάζει ένα παιχνίδι για παράδειγμα είναι πολύ πιο πιθανό να πάει να το αγοράσει από κάποιον άλλον. Ναι, δεν διαφωνώ. Το θέμα του «παράνομου» downloading είναι πολύ πιο μπερδεμένο. Είναι σίγουρο πως οι 9 στις 10 κυβερνήσεις θα ακολουθήσουν αυτά που τους λένε να κάνουν οι μεγάλες εταιρείες. Είναι φυσικό, την στιγμή που μια τέτοια εταιρεία βγάζει όσα βγάζει πχ το δικό μας κράτος σε 15 ζωές. Από εκεί και πέρα όμως, λύσεις υπάρχουν. Και μια από αυτές δεν είναι το να κυνηγάς ανθρώπους που κατέβασαν μια ταινία σου λόγω υποτιθέμενων διαφυγόντων κερδών. Και επιτέλους, κάποια στιγμή, πρέπει να αρχίσουμε να γυρνάμε την πλάτη σε όλους αυτούς που μας θέλουν ή πελάτες ή στην φυλακή. Υπάρχει τόση δωρεάν μουσική για παράδειγμα, γιατί να διακινδυνέψεις να κατεβάσεις το νέο cd του… Elton John;

Το Wikileaks δημοσίευσε σήμερα τα Spy Files, μια σειρά εγγράφων που αποκαλύπτουν πως εταιρείες συνεργάζονται με κυβερνήσεις και μυστικές υπηρεσίες για να παρακολουθούν τα κινητά, τα e-mail και γενικώς τις τηλεπικοινωνίες των πολιτών. Δεν τα έχω κοιτάξει εξονυχιστικά ακόμη, αλλά με μια γρήγορη ματιά που έριξα στον σχετικό χάρτη, δεν εμπλέκει την Ελλάδα σε τίποτα. Να έχεις στο νου σου όμως πως θα ακολουθήσουν και άλλες «φουρνιές» εγγράφων και ειδικά με τα τηλεπικοινωνιακά σκάνδαλα των περασμένων ετών να είσαι σίγουρος πως μάλλον θα φτάσουμε (ως χώρα) στις κορυφαίες θέσεις της λίστας…

Δημοσίευσα χθες την δεύτερη ιστορία που αποφασίζω να δώσω και σε άλλους να διαβάσουν μετά την Άλλη Γη, αυτήν την φορά υπό την ονομασία «Σήμερα Δικαιώνονται». Σε αντίθεση με το προηγούμενο που ήταν short story και αρκετές χιλιάδες λέξεις, αυτή τη φορά πρόκειται για ένα flash fiction, κάτι που σημαίνει πως είναι πολύ μικρό σε μέγεθος, κάτι παραπάνω από 600 λέξεις. Το είδος αυτό έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του και σκέφτομαι να το δοκιμάσω για λίγο καιρό, να δώ πως θα με πάει. Την συγκεκριμένη ιστορία την είχα πρωτογράψει σαν short story των 6000 λέξεων, αλλά αποφάσισα πως δεν μου αρέσει (!) και πως θα ήταν προτιμότερο να βγει σε flash fiction. Καλή ανάγνωση. Και για περισσότερες ιστορίες, εδώ.

Πραγματικά είναι περίεργο να έχεις πετύχει την ανατροπή ενός καθεστώτος και να βρίσκεσαι και πάλι, μερικούς μήνες μετά, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα, διεκδικώντας και πάλι τα ίδια πράγματα. Όχι ότι κάποιοι δεν είχαμε προβλέψει αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Αίγυπτο και στην πλατεία Ταχρίρ. Το θέμα της «Αραβικής Άνοιξης» είναι πολύ πιο πολύπλοκο από όσο θέλουν κάποιοι να πιστέψουμε πως είναι και το σίγουρο είναι πως έφτασε η στιγμή να ανακαλύψουμε πίσω από τι είδους μάσκα κρύβεται ο καθένας. Πραγματικά πρέπει να περιμένουμε να δούμε πως θα γίνει ο «εκδημοκρατισμός» όλων αυτών των χωρών και να μην πανηγυρίζουμε σαν κάτοικοι κάποιος χαμένης πολιτείας στο Τέξας που δεν γνωρίζουν που πέφτει η Ευρώπη. Γιατί αν βλέπουμε τα πράγματα φανατισμένα, να έχουμε στο μυαλό μας πως κάτι κύριοι με ωραίες γραβάτες (σε αυτήν ή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού) δεν έχουν αποφασίσει ακόμη αν ανήκουμε στην Δύση, στην Ανατολή, στον Βορρά ή στον Νότα και πως ενδέχεται να χρειαστούμε και εμείς άμεσο εκδημοκρατισμό.

«Το φάντασμα του Χίτλερ ξαναζωντανεύει στη Γερμανία» λέει ένα σημερινό άρθρο του news247. Καταρχάς δεν καταλαβαίνω για ποιο φάντασμα μιλάμε. Δεν συνειδητοποιούμε πως οι λίγες δεκαετίες που έχουν περάσει από τον θάνατο του Χίτλερ και την κατάρρευση της ναζιστικής Γερμανίας είναι, με όρους ιστορίας, ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα που μπορεί απλώς να είναι μια αλλαγή παραγράφου στο βιβλίο κάποιου μελλοντικού ιστορικού. Κατά δεύτερον, οι άνθρωποι έχουμε αποδείξει πως είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να ακολουθήσουμε οποιαδήποτε ιδεολογία, θρησκεία ή φιλοσοφία, τα ενταχθούμε στο οποιοδήποτε κόμμα, ομάδα, οργάνωση και να πολεμήσουμε με τον οποιοδήποτε για τον οποιοδήποτε λόγο μας πουν. Έχουμε πείσει πως μπορούμε να είμαστε πειθήνια όργανα του οποιοδήποτε, να πιστέψουμε οτιδήποτε μας πουν και να με βάση αυτό να προχωρήσουμε τις ζωές μας. Και αν στο τέλος δούμε πως κάναμε λάθος, κάνουμε τους κακομοίρηδες παραπλανημένους και μετά από λίγο καιρό και πάλι τα ίδια. Άρα, γιατί θα μας φαινόταν παράξενο το να εδραιωθεί και πάλι ο ναζισμός; Δεν υπάρχουν ούτε μειοψηφίες ούτε τίποτα. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που είναι έτοιμοι να κάνουν το οτιδήποτε.

Δεν έχω καταλάβει. Πότε έγινε η αριστερά το καθαρτήριο μας; Ακούω ανθρώπους να λένε πως είτε οι ίδιοι είτε γνωστοί τους θα τιμωρήσουν τον δικομματισμό ψηφίζοντας αριστερά. Αν θεωρήσουμε πως τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα είναι «υγιή», είναι καλό το ότι ένας άνθρωπος που επί 30 χρόνια πίστευε σε Παπανδρέου και Καραμανλή προσμένει ξαφνικά από την ελληνική αριστερά να τον.. σώσει; Όταν την ίδια λογική που χρησιμοποιούσες επί τόσα χρόνια για να ψηφίσεις κάποιους γραβατωμένους γραφειάδες που θα σε έβαζαν σε μια δουλειά, την χρησιμοποιήσεις για να ρίξεις την σωτήρια ψήφο σε μια αριστερά-τιμωρό, χωρίς ο ίδιος να έχεις αλλάξει καθόλου στην νοοτροπία σου, ποια περιμένεις πως θα είναι τα αποτελέσματα; Δηλαδή, αν στις επόμενες εκλογές αναδειχθεί πρώτο ή δεύτερο κόμμα το ΚΚΕ αλλά οι πλειοψηφία αυτών που το ψήφισαν δεν έχουν ιδέα ή καμία σχέση με την ιδεολογία του ΚΚΕ, αυτό θα είναι καλό για την χώρα ή κακό;

Ο νέος κίνδυνος για τον παγκόσμιο web ακούει στο όνομα SOPA. Ένα νομοσχέδιο που ενδέχεται να περάσει στις ΗΠΑ και θα επιτρέπει το μπλοκάρισμα ιστοσελίδων μόνο και μόνο επειδή αυτές φιλοξενούν έστω και ελάχιστα links που καταπατούν τους νόμους περί copyright. Γιατί πρέπει να μας νοιάζει εμάς; Γιατί α) εάν περάσει θα υπάρξουν παρόμοιοι νόμοι και στα μέρη μας, β) αν μπλοκαριστούν γνωστές ιστοσελίδες στις ΗΠΑ, αυτό θα έχει αντίκτυπο και σε εσένα, πχ Youtube, Facebook κτλ και γ) οποιαδήποτε κυβέρνηση με έναν τέτοιο νόμο στα χέρια της δεν θα είναι χαζή να τον χρησιμοποιήσει μόνο επειδή κάποιος ανέβασε μια ταινία σε ένα forum. Ο στόχος είναι άλλος και ακούει στο όνομα ελευθερία λόγου. Φτιάχνεις ένα blog. Γράφεις πράγματα που δεν μας αρέσουν. Σου «φυτεύουμε» αυτά που εμείς θέλουμε εκεί που θέλουμε. Σε κατηγορούμε. Σε μπλοκάρουμε. Σωπαίνεις. Εύκολο. Σκέψου μόνο πόσα vidεάκια τραγουδιών έχεις (και έχω) στο blog σου, που δεν ανέβασες καν εσύ αλλά τα βρήκες με μια απλή αναζήτηση στο Youtube.