Άρχισα να ακούω ΣΚΑΙ πριν 6 χρόνια, όταν ανακάλυψα τυχαία το Ανεμολόγιο. Συνέχισα ακούγοντας Infowar, Laternative, Πιτσιρίκο, Ελληνοφρένεια. Και ανάμεσα σε αυτούς τύχαινε να ακούσω και άλλες εκπομπές. Τα τελευταία 2 χρόνια όμως, ο σταθμός έχει αρχίσει να «σκληραίνει» το προφίλ του. Παράδειγμα αυτού είναι το ότι οι τρεις από τις πέντε προαναφερθείσες εκπομπές έχουν «κοπεί». Παράδειγμα του ότι ο σταθμός συνεχίζει να αλλάζει δραστικά είναι και το ότι στην ώρα της Ελληνοφρένειας μεταδίδεται πλέον ο Αυτιάς. Αν σε αυτά συνυπολογίσουμε την εικόνα που βγήκε γύρω από εργασιακά θέματα αλλά και την υπερμνημονιακή του στάση, ίσως μπορέσουμε να εξηγήσουμε το γιατί ο Real (μπλιαχ) έχει αρχίσει να του «κλέβει» την πρωτιά. Ο ΣΚΑΙ άλλαξε δραστικά και αυτό το πληρώνει. Και δυστυχώς είναι ένας κύκλος που θα πληρώσουν και απλοί εργαζόμενοι (λιγότερη ακροαματικότητα, διαφημίσεις, έσοδα = απολύσεις). Ο ΣΚΑΙ όμως αποτελεί και τρανό παράδειγμα πως τίποτα δεν είναι σίγουρο και τα παπαγαλάκια κάποια στιγμή κουράζουν, όσα iPad και αν χρησιμοποιήσουν.

To 'γραψα 11.03.12

Τον τελευταίο καιρό, οι web browsers δείχνουν να έχουν μπει σε μια άνευ ουσίας διαμάχη για το ποιος θα έχει τον μεγαλύτερο αύξοντα αριθμό έκδοσης, με την συγκεκριμένη «μάχη» να φουντώνει ανάμεσα στον Firefox και τον Chrome. Συγκεκριμένα, μεταξύ του Firefox 2.0 και του 5.0 μεσολάβησαν 5 χρόνια. Από την άλλη, από τον 5.0 στον 10.0 μεσολάβησαν μόλις 7 μήνες! Όσον αφορά τον Chrome, για να φτάσει σήμερα στην 19η έκδοση χρειάστηκαν 3 χρόνια. Πιο λογικά είναι τα νούμερα Opera και IE. Αν και χρήστης του Firefox εδώ και χρόνια, με απογοητεύει το γεγονός πως οι developers του χρησιμοποιούν την αριθμολαγνεία του κόσμου για να τονίσουν την πρόοδο που κάνουν στην ανάπτυξη του προϊόντος τους, χωρίς αυτό το «κάλπασμα» να αντικατοπτρίζει και την πραγματική εξέλιξη του προϊόντος. Οι αριθμοί των εκδόσεων πρέπει να χρησιμοποιούνται με σύνεση, αλλιώς αποτελούν παραπλάνηση και ένα «παιχνίδι» που θα φανεί κάποια στιγμή σε όλους το πόσο ανούσιο είναι (όταν τα νούμερα θα φτάσουν στο 50 και στο 100).

To 'γραψα 09.03.12

Υπάρχει μια θεωρία εκεί έξω σύμφωνα με την οποία μετά από κάθε επιτυχημένη έκδοση των Windows κυκλοφορεί μια αποτυχημένη. Μετά τα 98 ήρθαν τα Me (αποτυχία), μετά τα Vista τα 7 (επιτυχία) κ.ο.κ. Χθες λοιπόν πήρα μια πρώτη «γεύση» από τα επερχόμενα Win 8 και αναρωτιέμαι αν αυτό θα ισχύσει και τώρα. Αν και πρώιμα, τα Win 8 για εμένα είναι τα 7 εμπλουτισμένα με Metro. Η Metro «άποψη» τους όμως δεν κάνει για desktop (δύσχρηστη, δημιουργημένη για αφή, μειωμένων δυνατοτήτων). Άρα, έως και αυτήν την στιγμή, οι desktop χρήστες των 7 δεν θα έχουν κάποιον ιδιαίτερο λόγο να αναβαθμίσουν. Θα δουν πως το Metro δεν προσφέρεται για χρήση από desktop, θα χρησιμοποιούν τα 8 με την «όψη» των 7 και δεν θα κερδίσουν από την «αναβάθμιση». Εάν λοιπόν η MS θέλει να μην ισχύσει η προαναφερθείσα θεωρία θα πρέπει να τα «πλασάρει» αλλιώς. Ή να είναι τυχερή και να μην λειτουργήσει το Public/Media relations της Apple σε όλο του το μεγαλείο.

To 'γραψα 08.03.12

Ένα από τα πράγματα που θα έπρεπε να έχει η Αθήνα είναι ΜΜΜ την νύχτα. Ναι, υπάρχουν κάποιες λεωφορειακές γραμμές και μετρό κάποιες ώρες και μέρες της εβδομάδας, αλλά αυτά δεν είναι τίποτα. Με πυκνά δρομολόγια λεωφορείων, θα έπρεπε να καλύπτεται κάθε περιοχή με το κέντρο, έτσι ώστε να μπορείς να πάς οπουδήποτε. Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά «κόβουν» και λεωφορειακές γραμμές. Τι ζητάω κι εγώ θα μου πεις εν μέσω οικονομικής κρίσης. Κι όμως, τώρα είναι η στιγμή που το κράτος (αν υπήρχε) θα έπρεπε να παρέχει φθηνή (και όχι ακόμη πιο ακριβή) μετακίνηση, όποτε την χρειάζεσαι. Και από την άλλη οι ταξιτζήδες, όχι μόνο αντιδρούν όποτε τους μιλάς για ΜΜΜ την νύχτα, αλλά σαν «τιμωρία» που θέλεις να μετακινηθείς βράδυ σου βάζουν και διπλή ταρίφα. Στην Βέροια, πήραν χαμπάρι και την καταργούν. Και μπράβο.  Ας ελπίσουμε πως θα ακολουθήσουν το παράδειγμα τους και στην Αθήνα. Και τότε θα δουν πως θα ανέβει και η δουλειά τους.

To 'γραψα 04.03.12

Είναι κάτι χρόνια τώρα που προσπαθώ να αποφεύγω τα προϊόντα της Google. Έτσι λοιπόν είχα γράψει στο προφίλ μου στο TechTeam (όταν ήμουν ενεργό μέλος εκεί) «Απογουγλοποίηση τώρα». Με το θέμα που έχει προκύψει γύρω από την πολιτική προστασίας του απόρρητου των χρηστών του Google, η οποία μπαίνει σε ισχύ από σήμερα, 1 Μαρτίου, είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνουν και άλλοι πράξη αυτό. Άλλωστε, με μερικά μικρά διαστήματα χρήσης κάποιων προϊόντων της εταιρείας, θα έλεγα πως προσωπικά τα έχω καταφέρει. Και αν και εσύ δεν πολυσυμπαθείς την Google, τώρα είναι η καλύτερη στιγμή για εναλλακτικές λύσεις. Google Takeout για να πάρεις τα δεδομένα σου από εκεί, DuckDuckGo για αναζητήσεις, Opera Mail για ηλ. ταχυδρομείο, Tumblr για blogging, Skydrive για cloud storage και έγγραφα, Opera για browsing και email’s (ή Firefox), LastPass για passwords και Xmarks για bookmark syncing. Όπως μπορείς να παρατηρήσεις, προσπαθώ να αποφεύγω γνωστές και διάσημες υπηρεσίες και να πηγαίνω σε τρίτες, το ίδιο αξιόπιστες (ίσως και περισσότερο). Και ναι, αυτές είναι μερικές, υπάρχουν κι άλλες. Κάνε την αρχή.

To 'γραψα 01.03.12

Την στιγμή που έχει ήδη ανακοινωθεί η αύξηση της τιμής του ενιαίου εισιτηρίου στα 1.80 ευρώ, δεν μπόρεσα να εντοπίσω καμία εξέλιξη γύρω από το αν (και πότε θα) δικαιούνται μειωμένο εισιτήριο οι κάτοχοι κάρτας ανεργίας του ΟΑΕΔ. Ούτε στην σχετική σελίδα του ΟΑΣΑ αλλά ούτε και πουθενά αλλού, παρότι είχε προαναγγελθεί με τυμπανοκρουσίες ένα χρόνο πριν, την εποχή που «φούντωνε» το κίνημα του «δεν πληρώνω» (όχι τυχαίο). Την ίδια στιγμή όμως, οι «αξιαγάπητοι» βουλευτές μας έχουν δωρεάν είσοδο στα μέσα μαζικής μεταφοράς, σύμφωνα και με την επίσημη ιστοσελίδα του Οργανισμού. Θεωρώ τα προαναφερθέντα τρία γεγονότα (αύξηση τιμής, καμία έκπτωση στους ανέργους, δωρεάν μεταφορά σε βουλευτές) χλευασμό από αυτούς που ασκούν εξουσία, πόσο μάλλον όταν αυτά συμβαίνουν εν μέσω κρίσης, απολύσεων, περικοπών και λοιπών «αναγκαστικών» μέτρων. Και πόσο μάλλον όταν το να μην χτυπήσεις εισιτήριο (ή το να δώσεις το εισιτήριο σου σε άλλον) αποτελούν αδικήματα που διώκονται. Αυτή είναι η κοινωνική πολιτική των κυβερνήσεων της χώρας μας και μπράβο μας (εάν υπάρχουν εξελίξεις, ενημέρωσε).

To 'γραψα 29.02.12

Όπως δήλωσε πριν από λίγη ώρα ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος σε παρέμβαση του στην εκπομπή Ανεμολόγιο του Ρ/Σ ΣΚΑΙ 100,3, οι πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται τον τελευταίο καιρό (βλ. «Μνημόνιο 2») δημιουργούν μια συνταγματική εκτροπή, με λίγα λόγια είναι αντισυνταγματικές. Τόνισε μάλιστα πως αυτό συμβαίνει για συγκεκριμένους λόγους (κοινωνικές αναταραχές κτλ) και για μικρό χρονικό διάστημα, έως ότου ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Άρα, το σύνταγμα της χώρας είναι ένα κουρελόχαρτο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεταχτεί στον κάδο ανακύκλωσης. Και το ερώτημα είναι τι θα συμβεί αν δεν γίνει ποτέ επαναφορά του από αυτόν. Ποιος εγγυάται πως αύριο-μεθαύριο δεν θα βρεθεί κάποια άλλη αντισυνταγματική «λύση», ακόμη πιο τραγική για τους πολίτες αυτής της χώρας, με την δικαιολογία της αναγκαιότητας; Κανείς. Πόσο μάλλον το πολιτικό σύστημα της χώρας, που από την μια μέρα στην άλλη έχει την ικανότητα και την δυνατότητα να αχρηστεύει κάθε σύνταγμα και κάθε έννοια λογικής.

To 'γραψα 25.02.12

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα φαίνεται πως βρίσκει τον τρόπο να επιζήσει. Με ανθρώπους του χθες, οργανωμένους κάτω από διαφορετικές ταμπέλες, σε σχηματισμούς εμπλουτισμένους με άτομα από ποικίλες πολιτικές «μήτρες», με δήθεν αναγεννημένο και αναβαπτισμένο εθνικό «σθένος» και πολιτικά ιδεώδη. Το να φύγουμε από τον δικομματισμό και να «σπάσει» αυτός σε πολλά μικρά κομματάκια τα οποία αν ενωθούν όλα μαζί μας κάνουν και πάλι δικομματισμό είναι ίσως μια επιλογή που η πρόταση για το αύριο που φέρει μαζί της είναι ίδια με αυτήν του χθες. Για αυτό και το υπάρχον σύστημα δεν παρέχει καμία ουσιαστική λύση. Ακόμη και οι «νέες» του προτάσεις είναι στηριγμένες σε υλικά του χθες, με ιδέες του χθες και με άτομα από το “βαθύ” χθες. Και το κακό δεν είναι αυτό. Το κακό είναι πως υπάρχει μια μεγάλη μερίδα λαού που στηρίζει το μέλλον του στις νέες αυτές ταμπέλες. Θυμίζει κατάσταση «λεφτά υπάρχουν». Ανύπαρκτες υποσχέσεις πάνω στις οποίες στηρίζονται ελπίδες. Ίδιο κόλπο και αυτήν την φορά, ας ελπίσουμε με λιγότερα θύματα.

To 'γραψα 24.02.12

Παρότι βλέπω πολλές (πάρα πολλές), σπάνια γράφω για ταινίες. Αλλά αυτήν την φορά δεν γίνεται αλλιώς. Έτυχε πριν λίγο να δω το Paranormal Activity 3. Πλέον έχω δει και τα τρία της σειράς (δεν δέχομαι συγχαρητήρια) και μπορώ να πω με επιείκεια πως είναι από τις χειρότερες ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει. Συνολικά, ήταν γύρω στις 5 ώρες ανυπαρξίας, όπου έβλεπες ανθρώπους να κινούνται στον χώρο. Και μάλλον αυτό ήταν και το πιο τρομακτικό. Και μάλλον ο τίτλος της σειράς δικαιολογείται μόνο αν θεωρήσουμε παραφυσική δραστηριότητα την απόφαση αυτών που έδωσαν 5 και 10 ευρώ για να δουν κάποια από τα τρία μέρη της σειράς στον κινηματογράφο. Και ήταν πολλοί: όλοι η σειρά κόστισε γύρω στα 8 εκατομμύρια και απέφερε 475 εκατομμύρια δολάρια (σύμφωνα με το imdb.com). Εγώ θα έλεγα πως δεν αξίζει κάτι παραπάνω από 1 ευρώ για ενοικίαση. Και αν μπορείς να κάνεις και παζάρια, κάνε, γιατί έρχεται και τέταρτο μέρος. Τα λεφτά που θα κερδίσεις θα τα δώσεις για να νοικιάσεις αυτό (όταν βγει). Ή μην δεις κανένα, ακόμα καλύτερα.

To 'γραψα 23.02.12

Ολοένα και περισσότερα θέματα γύρω από την προστασία του απόρρητου και την σχέση που έχουν με αυτό μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας παράγουν υπέρτιτλους τον τελευταίο καιρό. Και αποτελεί ακόμη μια ευκαιρία για να δείξουμε πόσο των άκρων είμαστε. Εκεί που μέχρι ένα σημείο ήμασταν τεχνοφοβικοί και σκεφτόμασταν το να δώσουμε ακόμη και το όνομα μας, σήμερα έχουμε φτάσει να μοιραζόμαστε κάθε κίνηση με ένα ολόκληρο γήπεδο αγνώστων. Με τις εταιρείες να λειτουργούν σε ημιανεξέλεγκτη κατάσταση, έχουμε φτάσει να υιοθετούμε κάθε τι «αστραφτερό», χωρίς δεύτερη σκέψη. Πχ, το να μοιράζεσαι όλες σου τις φωτογραφίες στο Facebook με κάθε άγνωστο που έχεις σαν «φίλο», είναι σαν να μοιράζεις τα άλμπουμ των φωτογραφιών σου για φεϊγβολάν. Αυτό οδηγεί το κάθε Facebook να βάζει σε δεύτερη μοίρα τα θέματα ιδιωτικότητας των δεδομένων σου. Και είναι φυσικό πως η συμπεριφορά αυτή θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια πίσω στην «τεχνοφοβία», εκεί που βρισκόμασταν πριν από 15-20 χρόνια. Ξεκίνα λοιπόν να κάνεις μόνος σου ότι δεν θα σκεφτεί να κάνει καμία εταιρεία για εσένα. Το καλύτερο privacy είναι προσωπικό θέμα.

To 'γραψα 21.02.12

Έχω το κακό συνήθειο να θέλω να πιστέψω πως οι δημοσκοπήσεις είναι αληθινές και όχι «στημένες». Πχ αυτή της marc, όπου η πλειοψηφία φαίνεται να είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας και το 66,5% θέλει να πετύχει το νέο μνημόνιο. Και αναρωτιέσαι: αυτοί που είναι υπέρ και των δύο, τι είδους ΕΕ θέλουν; Θέλουν την Ευρώπη των τραπεζιτών και των κλειστών club που διαχειρίζονται τις τύχες των λαών ή θέλουν την ιδεατή Ευρώπη των λαών; Αν θέλουμε να κινηθούμε προς το δεύτερο αυτό θα έρθει μόνο μετά από ολική ρήξη με το πρώτο. Και τότε δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί κανένα μνημόνιο, γιατί θα έχει επέλθει ολική αλλαγή. Μήπως τελικά δεν θέλουμε ή φοβόμαστε μια ολική αλλαγή; Μήπως (όπως έγραφα) φοβόμαστε το τι θα συμβεί αν γίνει κάτι τέτοιο; Και το να φοβάσαι είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή όμως το ξεπερνάς, αλλιώς μένεις δούλος και ζητάς απλώς «βελτιώσεις». Και ένας δούλος λαός είναι καταστρεπτικός, γιατί το μέλλον κάθε χώρας είναι ανά πάσα στιγμή ο λαός της και όχι οι πολιτικοί.

To 'γραψα 20.02.12

Παραπονιόμασταν επί χρόνια πόσο επιρρεπείς σε πιέσεις είναι οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης, σε πόσο κακούς διαμορφωτές απόψεων έχουν μετατραπεί και πως κάποιοι εξυπηρετούν συμφέροντα. Σήμερα, στην εποχή που το Διαδίκτυο έχει μεταβληθεί από παιδότοπο κάποιων «περίεργων»  σε ΜΜΕ (και οι περίεργοι δείχνουν δυστυχώς ακόμη πιο περίεργοι), οι ίδιοι που κάποτε διαμαρτύρονταν για την «κάστα» που είχε κατακλύσει τα παραδοσιακά μέσα επισκέπτονται σήμερα μανιωδώς τις ιστοσελίδες των ίδιων ανθρώπων, μετά την «επιδρομή» των τελευταίων στο Internet, με κάποια ενδιάμεσα διαλλείματα σε ιστολόγια που έχουν φτάσει να γίνουν και αυτά κατεστημένο (και που έχουν συνδέσει στην κοινή γνώμη την λέξη «ιστολόγιο» με αυτά). Άρα εμείς με τις επιλογές μας δίνουμε την εξουσία για να μας μεταχειρίζεται ο καθένας όπως νομίζει. Γιατί, πολύ απλά, όταν κάτι ξέρεις από την αρχή πως θα χρειαστεί «φιλτράρισμα», δεν χρειάζεται καν να το διαβάσεις. Αλλιώς καταφέρνουμε να κάνουμε κάτι που κάποτε φάνταζε αδύνατο: να μετατρέψουμε τον πλουραλισμό απόψεων που προσφέρει το Διαδίκτυο σε κλασσικού τύπου μονοπώλια. Άλλωστε μας άρεσε πάντα η «λεζάντα».

To 'γραψα 20.02.12

Είναι  ανατριχιαστικό το πόσο επίκαιρη είναι η Κατερίνα Γώγου, σχεδόν 20 χρόνια μετά τον θάνατο της, για την σημερινή κατάσταση σε αυτήν εδώ την χώρα. Στο «Κανείς δε θα γλιτώσει» λέει  «Κανείς δε θα γλιτώσει. Κι αυτό το μακέλεμα δε θα’χει ούτε μισό μισοσβησμένο όχι. Θα βουλιάζουμε κατακόρυφα με 300 και βάλε σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι από διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων γλείφοντας, υπογράφοντας, ικετεύοντας κι ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ». Ναι, βουλιάζουμε κατακόρυφα με 300 σε ένα μακέλεμα χωρίς τέλος. Και όπως πέφτουμε, γλύφουμε, υπογράφουμε και ικετεύουμε ξεφτιλισμένα φωνάζοντας «ναι», αποδεχόμενοι τα πάντα, χωρίς κανένα όχι. Είναι τόσο κρίμα. Είναι τόσο κρίμα το ότι αυτή η χώρα οδηγείται από μερικούς καιροσκόπους πολιτικούς-υποχείρια σε έναν ατέρμονο εγκλωβισμό στις επιταγές και τα προστάγματα κάποιων. Κάποιων που ξεχνούν πως η ιστορία έχει ένα κακό συνήθειο να επαναλαμβάνεται. Και συνήθως επαναλαμβάνεται με τον πιο πικρό τρόπο…

To 'γραψα 19.02.12

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: ας πούμε πως έχεις ένα μαγαζί. Μέχρι ένα σημείο πληρώνεις κανονικά την «προστασία» σου. Μια μέρα έρχεται ο «περίεργος» και σου ζητάει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα. Εσύ αποφασίζεις μετά από τόσο καιρό φόβου να κάνεις τον μάγκα και να τον διώξεις κλοτσηδόν. Το πιθανότερο είναι πως το επόμενο βράδυ θα βρεις το μαγαζί σου κατεστραμμένο (και αυτό θα είναι το λιγότερο). Ας βάλουμε τώρα στην θέση αυτού του μαγαζιού μια χώρα και στην θέση αυτών που πουλούν προστασία κάποιους γραβατωμένους και κοινωνικά αποδεκτούς ανθρώπους. Μια μέρα η χώρα αποφασίζει να ρισκάρει και να μην ενδώσει στους γραβατωμένους (ή απλώς αυτοί βλέπουν πως δεν παίρνουν αυτό που θέλουν). Τι θα συμβεί; Το πιθανότερο είναι πως στην χώρα αυτήν θα συμβούν γεγονότα άσχετα μεταξύ τους αλλά με έναν κοινό στόχο: να τρομοκρατήσουν, να τιμωρήσουν, να παραπλανήσουν. Κατακλείδα; Προσοχή στο τι ακούς, στο τι διαβάζεις και στο τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Κανείς δεν τους σταματάει από το να χρησιμοποιήσουν πιο «βρώμικες» μεθόδους.

To 'γραψα 18.02.12

Με αφορμή το ότι η Ιταλία απέσυρε την υποψηφιότητα της για τους Ολυμπιακούς του 2020, μου δημιουργήθηκαν δύο ερωτήματα: εάν συνέβαινε κάτι παρόμοιο με το δικό μας «2004», πόσοι θα εξεγείρονταν και θα διαμαρτύρονταν; Πολλοί. Πόσοι όμως τότε, την εποχή που ζούσαμε το «χρυσό καλοκαίρι», ήταν εκστασιασμένοι με το event της ντόπας και των πολυεθνικών, το event για το οποίο χρεωθήκαμε με λεφτά που δεν υπήρχαν και που ακόμα (θα) πληρώνουμε; Πολλοί. Και όχι μόνο αυτό, μας είχαν πείσει πως πρέπει να τους βοηθήσουμε κιόλας, να πάμε εθελοντές τους και να αισθανόμαστε και «εθνικά υπερήφανοι» επειδή η κάθε Coca-Cola και Mastercard θα μας γέμιζε με διαφημίσεις. Και θα είχαμε και ανάπτυξη λέει. Και τώρα, 6.5 χρόνια μετά, όχι μόνο σταματάει η ανάπτυξη, αλλά γίναμε και το κλοτσοσκούφι κάποιων «εταίρων». Μια χαρά ήμασταν και μια χαρά είμαστε. Γιατί δεν αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι και τώρα; Χορηγούς είχαμε και το ’04, κάτι σαν χορηγούς έχουμε και τώρα. Αλλά τι να κάνουμε. Όσοι μιλούσαν εναντίων των Ολυμπιακών ήταν «λαϊκιστές». Όσοι μιλούν για τις γερμανικές αποζημιώσεις είναι και πάλι «λαϊκιστές». Ε λοιπόν καλύτερα λαϊκιστής παρά υποχείριο και δούλος.

To 'γραψα 17.02.12