Ολοένα και περισσότερα θέματα γύρω από την προστασία του απόρρητου και την σχέση που έχουν με αυτό μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας παράγουν υπέρτιτλους τον τελευταίο καιρό. Και αποτελεί ακόμη μια ευκαιρία για να δείξουμε πόσο των άκρων είμαστε. Εκεί που μέχρι ένα σημείο ήμασταν τεχνοφοβικοί και σκεφτόμασταν το να δώσουμε ακόμη και το όνομα μας, σήμερα έχουμε φτάσει να μοιραζόμαστε κάθε κίνηση με ένα ολόκληρο γήπεδο αγνώστων. Με τις εταιρείες να λειτουργούν σε ημιανεξέλεγκτη κατάσταση, έχουμε φτάσει να υιοθετούμε κάθε τι «αστραφτερό», χωρίς δεύτερη σκέψη. Πχ, το να μοιράζεσαι όλες σου τις φωτογραφίες στο Facebook με κάθε άγνωστο που έχεις σαν «φίλο», είναι σαν να μοιράζεις τα άλμπουμ των φωτογραφιών σου για φεϊγβολάν. Αυτό οδηγεί το κάθε Facebook να βάζει σε δεύτερη μοίρα τα θέματα ιδιωτικότητας των δεδομένων σου. Και είναι φυσικό πως η συμπεριφορά αυτή θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια πίσω στην «τεχνοφοβία», εκεί που βρισκόμασταν πριν από 15-20 χρόνια. Ξεκίνα λοιπόν να κάνεις μόνος σου ότι δεν θα σκεφτεί να κάνει καμία εταιρεία για εσένα. Το καλύτερο privacy είναι προσωπικό θέμα.

Έχω το κακό συνήθειο να θέλω να πιστέψω πως οι δημοσκοπήσεις είναι αληθινές και όχι «στημένες». Πχ αυτή της marc, όπου η πλειοψηφία φαίνεται να είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας και το 66,5% θέλει να πετύχει το νέο μνημόνιο. Και αναρωτιέσαι: αυτοί που είναι υπέρ και των δύο, τι είδους ΕΕ θέλουν; Θέλουν την Ευρώπη των τραπεζιτών και των κλειστών club που διαχειρίζονται τις τύχες των λαών ή θέλουν την ιδεατή Ευρώπη των λαών; Αν θέλουμε να κινηθούμε προς το δεύτερο αυτό θα έρθει μόνο μετά από ολική ρήξη με το πρώτο. Και τότε δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί κανένα μνημόνιο, γιατί θα έχει επέλθει ολική αλλαγή. Μήπως τελικά δεν θέλουμε ή φοβόμαστε μια ολική αλλαγή; Μήπως (όπως έγραφα) φοβόμαστε το τι θα συμβεί αν γίνει κάτι τέτοιο; Και το να φοβάσαι είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή όμως το ξεπερνάς, αλλιώς μένεις δούλος και ζητάς απλώς «βελτιώσεις». Και ένας δούλος λαός είναι καταστρεπτικός, γιατί το μέλλον κάθε χώρας είναι ανά πάσα στιγμή ο λαός της και όχι οι πολιτικοί.

Παραπονιόμασταν επί χρόνια πόσο επιρρεπείς σε πιέσεις είναι οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης, σε πόσο κακούς διαμορφωτές απόψεων έχουν μετατραπεί και πως κάποιοι εξυπηρετούν συμφέροντα. Σήμερα, στην εποχή που το Διαδίκτυο έχει μεταβληθεί από παιδότοπο κάποιων «περίεργων»  σε ΜΜΕ (και οι περίεργοι δείχνουν δυστυχώς ακόμη πιο περίεργοι), οι ίδιοι που κάποτε διαμαρτύρονταν για την «κάστα» που είχε κατακλύσει τα παραδοσιακά μέσα επισκέπτονται σήμερα μανιωδώς τις ιστοσελίδες των ίδιων ανθρώπων, μετά την «επιδρομή» των τελευταίων στο Internet, με κάποια ενδιάμεσα διαλλείματα σε ιστολόγια που έχουν φτάσει να γίνουν και αυτά κατεστημένο (και που έχουν συνδέσει στην κοινή γνώμη την λέξη «ιστολόγιο» με αυτά). Άρα εμείς με τις επιλογές μας δίνουμε την εξουσία για να μας μεταχειρίζεται ο καθένας όπως νομίζει. Γιατί, πολύ απλά, όταν κάτι ξέρεις από την αρχή πως θα χρειαστεί «φιλτράρισμα», δεν χρειάζεται καν να το διαβάσεις. Αλλιώς καταφέρνουμε να κάνουμε κάτι που κάποτε φάνταζε αδύνατο: να μετατρέψουμε τον πλουραλισμό απόψεων που προσφέρει το Διαδίκτυο σε κλασσικού τύπου μονοπώλια. Άλλωστε μας άρεσε πάντα η «λεζάντα».

Είναι  ανατριχιαστικό το πόσο επίκαιρη είναι η Κατερίνα Γώγου, σχεδόν 20 χρόνια μετά τον θάνατο της, για την σημερινή κατάσταση σε αυτήν εδώ την χώρα. Στο «Κανείς δε θα γλιτώσει» λέει  «Κανείς δε θα γλιτώσει. Κι αυτό το μακέλεμα δε θα’χει ούτε μισό μισοσβησμένο όχι. Θα βουλιάζουμε κατακόρυφα με 300 και βάλε σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι από διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων γλείφοντας, υπογράφοντας, ικετεύοντας κι ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ». Ναι, βουλιάζουμε κατακόρυφα με 300 σε ένα μακέλεμα χωρίς τέλος. Και όπως πέφτουμε, γλύφουμε, υπογράφουμε και ικετεύουμε ξεφτιλισμένα φωνάζοντας «ναι», αποδεχόμενοι τα πάντα, χωρίς κανένα όχι. Είναι τόσο κρίμα. Είναι τόσο κρίμα το ότι αυτή η χώρα οδηγείται από μερικούς καιροσκόπους πολιτικούς-υποχείρια σε έναν ατέρμονο εγκλωβισμό στις επιταγές και τα προστάγματα κάποιων. Κάποιων που ξεχνούν πως η ιστορία έχει ένα κακό συνήθειο να επαναλαμβάνεται. Και συνήθως επαναλαμβάνεται με τον πιο πικρό τρόπο…

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: ας πούμε πως έχεις ένα μαγαζί. Μέχρι ένα σημείο πληρώνεις κανονικά την «προστασία» σου. Μια μέρα έρχεται ο «περίεργος» και σου ζητάει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα. Εσύ αποφασίζεις μετά από τόσο καιρό φόβου να κάνεις τον μάγκα και να τον διώξεις κλοτσηδόν. Το πιθανότερο είναι πως το επόμενο βράδυ θα βρεις το μαγαζί σου κατεστραμμένο (και αυτό θα είναι το λιγότερο). Ας βάλουμε τώρα στην θέση αυτού του μαγαζιού μια χώρα και στην θέση αυτών που πουλούν προστασία κάποιους γραβατωμένους και κοινωνικά αποδεκτούς ανθρώπους. Μια μέρα η χώρα αποφασίζει να ρισκάρει και να μην ενδώσει στους γραβατωμένους (ή απλώς αυτοί βλέπουν πως δεν παίρνουν αυτό που θέλουν). Τι θα συμβεί; Το πιθανότερο είναι πως στην χώρα αυτήν θα συμβούν γεγονότα άσχετα μεταξύ τους αλλά με έναν κοινό στόχο: να τρομοκρατήσουν, να τιμωρήσουν, να παραπλανήσουν. Κατακλείδα; Προσοχή στο τι ακούς, στο τι διαβάζεις και στο τι συμβαίνει από εδώ και πέρα. Κανείς δεν τους σταματάει από το να χρησιμοποιήσουν πιο «βρώμικες» μεθόδους.

Με αφορμή το ότι η Ιταλία απέσυρε την υποψηφιότητα της για τους Ολυμπιακούς του 2020, μου δημιουργήθηκαν δύο ερωτήματα: εάν συνέβαινε κάτι παρόμοιο με το δικό μας «2004», πόσοι θα εξεγείρονταν και θα διαμαρτύρονταν; Πολλοί. Πόσοι όμως τότε, την εποχή που ζούσαμε το «χρυσό καλοκαίρι», ήταν εκστασιασμένοι με το event της ντόπας και των πολυεθνικών, το event για το οποίο χρεωθήκαμε με λεφτά που δεν υπήρχαν και που ακόμα (θα) πληρώνουμε; Πολλοί. Και όχι μόνο αυτό, μας είχαν πείσει πως πρέπει να τους βοηθήσουμε κιόλας, να πάμε εθελοντές τους και να αισθανόμαστε και «εθνικά υπερήφανοι» επειδή η κάθε Coca-Cola και Mastercard θα μας γέμιζε με διαφημίσεις. Και θα είχαμε και ανάπτυξη λέει. Και τώρα, 6.5 χρόνια μετά, όχι μόνο σταματάει η ανάπτυξη, αλλά γίναμε και το κλοτσοσκούφι κάποιων «εταίρων». Μια χαρά ήμασταν και μια χαρά είμαστε. Γιατί δεν αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι και τώρα; Χορηγούς είχαμε και το ’04, κάτι σαν χορηγούς έχουμε και τώρα. Αλλά τι να κάνουμε. Όσοι μιλούσαν εναντίων των Ολυμπιακών ήταν «λαϊκιστές». Όσοι μιλούν για τις γερμανικές αποζημιώσεις είναι και πάλι «λαϊκιστές». Ε λοιπόν καλύτερα λαϊκιστής παρά υποχείριο και δούλος.

Η Google σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο μπορεί να ρισκάρει με το Google+. Δείχνει πλέον να προσπαθεί να προσαρμόσει όλα της τα προϊόντα πάνω σε αυτό αλλά και να σου το επιβάλει. Και πραγματικά σε κάνει να αναρωτιέσαι πως ρισκάρει το να χάσει χρήστες για να επιτύχει ένα και μόνο προϊόν της, ξεχνώντας πως η επιτυχία του βασίζεται αποκλειστικά στην αποτυχία ενός άλλου (βλ. Facebook). Η σκέψη τους ήταν απλή: κάνε τους να το χρησιμοποιήσουν, ακόμη κι αν δεν θέλουν. Και θα αποτύχουν. Γιατί πολύ απλά η επιτυχία ενός κοινωνικού δικτύου δεν βασίζεται στο να το χρησιμοποιήσει ένα τσόυρμο techχνοφρίκουλων αλλά στην κυρά Πόπη από τα Σούρμενα που έχει Facebook (και μάλιστα δεν το έφτιαξε καν μόνη της. Και δεν ξέρει καν πως το λένε, απλώς ξέρει πως έχουν όλες οι φίλες της). Και όχι μόνο να το χρησιμοποιήσει, αλλά να γίνει και ενεργό μέλος. Το μόνο που κάνει αυτήν την στιγμή η Google είναι να παίζει εκατομμύρια δολάρια πάνω στην ασχετοσύνη της κυρά Πόπης. Μπράβο.

Ο άνθρωπος που είναι συνυπεύθυνος για την πορεία που έχει πάρει η χώρα τα τελευταία χρόνια, ο άνθρωπος που αύριο-μεθαύριο μπορεί να είναι Πρόεδρος ενός κόμματος που θα τον οδηγήσει στο να γίνει Πρωθυπουργός, παραδέχθηκε πως δεν διάβασε το μνημόνιο. Παραδέχθηκε πως εκείνη την εποχή είχε άλλα καθήκοντα και πως έβαλε και αυτός την υπογραφή του γιατί βρισκόμασταν σε κατάσταση πανικού, υπό την απειλή της στάσης πληρωμών. Ο άνθρωπος λοιπόν που ήξερε πολύ καλά πως πάνε τα πράγματα στην Ελλάδα, οδηγήθηκε κάποια στιγμή σε πανικό. Όταν ξέρεις πως βαδίζει μια κατάσταση δεν σε πιάνει ξαφνικά πανικός για αυτήν, εκτός αν κάποιοι σε «απειλήσουν» με τον τρόπο τους. Και μην ξεχνάμε πως ένας άλλος υποψήφιος Πρόεδρος ΠΑΣΟΚ/Πρωθυπουργός, υποσχέθηκε «μακελειό» σε περίπτωση που κάποιος επιχειρήσει να πειράξει τον ΓΑΠ για όλα αυτά που έκανε. Το κόμμα αυτό λοιπόν όχι μόνο δεν ξέρει τι ακριβώς έχει υπογράψει, αλλά μας υπόσχεται και μακελειό σε περίπτωση που τους ρωτήσει κάποιος «γιατί υπογράψατε». Είμαστε μια υπέροχη ατμόσφαιρα.

Filesonic, Fil;eserve, Uploadstation, Filejungle. Η μια μετά την άλλη, γνωστές file sharing υπηρεσίες κλείνουν τις «πόρτες» τους μετά την υπόθεση Megaupload και είναι σίγουρο πως θα υπάρξουν πολλές εξελίξεις μέσα στις επόμενες μέρες. Αυτό που μένει να δούμε είναι το τι θα συμβεί με πιο «κυριλέ» υπηρεσίες οι οποίες δεν στηρίζονταν στην «πειρατεία» για να λειτουργήσουν (γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, πέρα από το ότι μπορούσες να ανεβάσεις ότι ήθελες, τα λεφτά τους από εκεί τα έβγαζαν, μέσω premium accounts ατόμων που κατέβαζαν/ανέβαζαν αβέρτα τέτοιου είδους αρχεία). Μένει να δούμε δηλαδή τι θα γίνει με κάτι Skydrive, Dropbox, Mediafire, Divshare και άλλα παρόμοια. Ο «ελέφαντας» στο δωμάτιο όμως είναι το Youtube, το οποίο σήμερα ανακοίνωσε πως έφτασε τις 4 δις προβολές την μέρα. Τι θα συμβεί όμως αν αφαιρεθούν από εκεί μονομιάς όλα τα τραγούδια, trailer κτλ; Εγώ πάντως ξέρω πως στο Youtube μπορείς να βρεις πολύ πιο εύκολα οποιοδήποτε τραγούδι θέλεις σε σχέση με οποιοδήποτε Megaupload. Μένει να δούμε τι θα κάνει η Google όταν «ζορίσουν» πολύ τα πράγματα. Θα έχουμε.. ακτιβισμό ή «κάτι σαν» ακτιβισμό;

Αν έφτιαχνες ένα κόμμα, μια ομάδα ή κάτι παρόμοιο, ποια διαδρομή θα ακολουθούσες για να καταλήξεις στο όνομα της νεοϊδρυθείσας συλλογικότητας σου; Μήπως η λανθασμένη επιλογή ονόματος, ειδικά εάν μιλάμε για την περίπτωση κάποιου πολιτικού φορέα, μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και «καπηλεία»; Για παράδειγμα, πριν από λίγα χρόνια, ένας διαφημιστής (καθόλου τυχαίο) αποφάσισε να ονομάσει το νέο του κόμμα Λ.Α.Ο.Σ. Σήμερα, ένας άνθρωπος πολύ διαφορετικών καταβολών, ο Θεοδωράκης, ιδρύει την «ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ.». Είναι αποδεκτό το να εκμεταλλεύεται κάποιος την αξία κάποιων λέξεων για να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα η προσφώνηση του δημιουργήματος του; Ακόμη και η διαδικασία είναι εκνευριστική: παίρνουν μια λέξη και την χωρίζουν σε συλλαβές για να τις μετατρέψουν σε αρχικά λέξεων. Που σταματάει όλο αυτό και τι θα συμβεί αν κάποια στιγμή κάποιος επιλέξει τα «ΘΕ.Ο.Σ», «ΚΡΑ.ΤΟ.Σ», «Ι.Η.ΣΟΥ.Σ» ή «ΠΑ.ΝΑ.ΓΙΑ»; Πρέπει να καταλάβουμε πως, εκτός από αυτές στα Θεία, υπάρχουν και άλλου είδους προσβολές. Αν και προσβολή είναι και το να σου λέει ο άλλος πως είναι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα…

Αυτήν την περίοδο μπορεί να έχω/έχεις/έχουμε πολλά, πολύ σοβαρά, προβλήματα. Αυτήν τη στιγμή όμως ξέρεις ποιο είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα που έχω και αυτό που τελικά καταλήγει να είναι και το πιο σημαντικό; Το ότι σήμερα, σε έναν τυπικό αστυνομικό έλεγχο, ένας ένστολος αποφάσισε να μου χαλάσει τον zippo μου, χωρίς να το καταλάβω εκείνη την στιγμή (ουσιαστικά του χάλασε/στράβωσε το καπάκι). “Αστυνομική βία” σε αναπτήρα. Δεν με ενδιαφέρει ούτε ο έλεγχος ούτε τίποτα. Με ενδιαφέρει ο αναπτήρας μου και μόνο αυτός (για κάποιους ιδιαίτερους, προσωπικούς λόγους). Δεν χρειαζόταν να μου τον χαλάσει. Αλλά ίσως τελικά να έκανε και καλό. Γιατί ξαφνικά δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά μόνο ο zippo μου. Και ίσως τελικά να ήμασταν όλοι αρκετά καλύτερα αν το μόνο που θα μας προβλημάτιζε ήταν η κατάσταση του zippo μας. Ίσως μετά να έβλεπες αλλιώς και όλα τα υπόλοιπα. Και ίσως τελικά το βασικό που πρέπει να σε νοιάζει να είναι ο αναπτήρας σου (και μετά όλα τα υπόλοιπα)…

Μετά τον SOPA και τις αντιδράσεις που προέκυψαν, το FBI έκλεισε το Megaupload, την γνωστή υπηρεσία φιλοξενίας αρχείων (και μετά οι Anonymous έκαναν επίθεση σε διάφορες ιστοσελίδες, αλλά αυτό εμένα δεν μου λέει τίποτα). Αυτό που μου λέει όμως κάτι είναι το κλείσιμο του MegaUpload και το πώς (με εξαιρετική ευκολία) μπορείς μέσα σε λίγο λεπτά να χάσεις κάθε αρχείο που φιλοξενείς σε μια τέτοιου είδους υπηρεσία. Ναι, οι περισσότεροι ανέβαζαν εκεί ταινίες/τραγούδια και άλλο παρόμοιο copyrighted υλικό. Αποκλείεται (όχι είναι εξαρχής η απάντηση) κάποιος να είχε ανεβάσει εκεί αρχεία τα οποία ήταν προσωπικά του, μη copyrighted, μη ανακτήσιμα; Είναι ολοφάνερο πως με το Διαδίκτυο σε ενώνει ένα καλώδιο και πως αύριο το βράδυ μπορεί να εξαφανιστεί οτιδήποτε έχεις αποθηκεύσει στο πολυδιαφημισμένο “cloud”, χωρίς κανείς να σε ρωτήσει, χωρίς κανείς να λογοδοτήσει, χωρίς τίποτα. Για αυτό προσοχή με οτιδήποτε αποθηκεύεις σε μη φυσικό μέσο. Αύριο μπορεί να εξαφανιστεί και το μέσο και αυτό που αποθήκευσες. All Your files Are Belong To THEM.

Αν πέρασες σήμερα από την Wikipedia, θα παρατήρησες πως είχε κατεβάσει ρολά. Το ίδιο και άλλα site, είτε κάνοντας blackout, είτε εμφανίζοντας διάφορα μηνύματα. Αιτία ο SOPA, για τον οποίο ξαναμιλήσαμε. Επανέρχομαι όμως, με αφορμή άρθρο στο οποίο ο συντάκτης αναρωτιέται αν αυτό που έκαναν σήμερα μεγάλες εταιρείες ήταν ακτιβισμός. Όχι, δεν ήταν. Αν εξαιρέσουμε την Wikipedia, όλοι οι υπόλοιποι είναι καθαρά κερδοσκοπικοί οργανισμοί που κοιτούν το συμφέρον/κέρδος τους. Αυτήν την στιγμή το συμφέρον τους είναι να βρίσκονται απέναντι (ή.. στα πλάγια) από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Σε άλλη περίπτωση μπορεί να βρισκόταν αλλού και να δρούσαν διαφορετικά. Και ναι, υπό πίεση, μπορεί να αλλάξουν γνώμη (βλ. περίπτωση GoDaddy). Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί η απόφαση ενός διοικητικού συμβουλίου τέτοιων εταιρειών να θεωρείται ακτιβισμός. Όσο «χαρούμενο» και αν μας φαίνεται το λογότυπο του Google, αυτό που ψάχνει είναι λεφτά. Μην τα μπερδεύουμε για να μην απογοητευτούμε και εξαπατηθούμε στο μέλλον. Καμία (υπέρμετρη) εμπιστοσύνη σε καμία εταιρεία που έχει περισσότερα λεφτά από όσα η ίδια σου η χώρα.

Την στιγμή που 3 εκατομμύρια Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας και που η πολιτική ηγεσία της χώρας λέει μνημόνια ή θάνατος, η παρεούλα που μας κυβερνά θεωρεί σωστό να ρίξει κάτι εκατομμύρια για την αγορά μαχητικών και φρεγατών. Γιατί έτσι θέλουν οι «εταίροι» μας. Γιατί την στιγμή που 3 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, εμείς πρέπει να στηρίξουμε την πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας, της Γαλλίας και της όποιας άλλης χώρας, έτσι ώστε να προστατευτούμε από τους κινδύνους της περιοχής. Πέρα από το ότι ξέρουμε πολύ καλά το παιχνιδάκι της πολιτικής και της διπλωματίας, το παιχνιδάκι που βάζει λαούς να σφάζονται για κάποιο γόητρο, ο μόνος σίγουρος κίνδυνος που βλέπω εγώ αυτήν την στιγμή είναι εντός των συνόρων και οι μόνοι νεκροί που θα έχουμε σε λίγο καιρό δεν θα είναι από τα τανκς του όποιου εχθρού αλλά από πείνα. Και όχι. Σως δεν βάζουν.

Όταν κάποτε συζητούσαμε με φίλους τι θα κάνουμε στην ζωή μας, είχαμε σκεφτεί να ανοίξουμε ένα μαγαζί το οποίο θα είναι τελείως άδειο και το μόνο που θα έχει μέσα θα είναι μια ταμειακή και άδειες σακούλες. Ο κόσμος θα έμπαινε μέσα και θα αγόραζε αέρα. Αυτήν τη στιγμή, λίγο πιο δίπλα από την οθόνη του υπολογιστή, υπάρχει μια τηλεόραση. Την οθόνη της τηλεόρασης κοσμεί μια παχουλή κυρία με ξανθό μαλλί η οποία αναφέρει τι ακριβώς θα συμβεί στην ζωή μας, πως θα τα πάμε στον αισθηματικό ή στον οικονομικό τομέα κ.ο.κ, ανάλογα με την ημέρα λέει που γεννηθήκαμε. Και κάθομαι και σκέφτομαι πως τελικά κάποιοι έκαναν πραγματικότητα το business plan που είχα εγώ με τους φίλους μου. Πουλάνε αέρα και έχουν γίνει και τηλεαστέρες. Μάλλον αυτό όμως είναι το πιο αρχαίο business plan (βλ. θρησκείες). Η διαφορά στις τελευταίες είναι πως αφού τελειώσουν τις προβλέψεις τους, δεν βγαίνει ο Τσαλίκης και μερικές ξόμπουτες να τραγουδάνε. Αλλά καλύτερα τις ξόμπουτες παρά τους αξύριστους…